VERSCHIJNSELEN IN VERBAND MET HET HALL-EFFECT. 73 



beschouwde Kchtcomponentcn, ook in de magnetische coniponente, optreden. Ook 

 hier zou dus voor beide gevallen de toepassing van ons symmetrieprincipe tot iets 

 ongcrijmds leiden, indien niet de amplitudo der liicr beschouwde magnetische compo- 

 nente nul ware. 



S2. liet theorema III zegt ons, dat reeds uit het genoemde 

 symmetrieprincipe is af te leiden, dat de gewone coniponente in 

 het gereflecteerde licht hij de „evenwijdige" magnetisatie geen 

 wijziging ondergaat, m. a. w. dat a p en a 8 (vgl. 47.) in het door 

 ons vroeger beschouwde geval van een gemagnetiseerde!] spiegel 

 juist zoo moeten uitvallen, als wanneer de magnetisatie niet bestond. 



Het theorema II is in overeenstemming met het negatieve resul- 

 taat, dat de waarneming omtrent den eventueelen invloed eener 

 magnetisatie _L het invalsvlak tot dusverre heeft opgeleverd (vgl. 

 56.). Doch het symmetrieprincipe sluit een invloed van zulk een 

 magnetisatie op de coniponente van het gereflecteerde Licht, die 

 gelijksoortig mei het invallende is gepolariseerd, niet uit. Ook 

 wordt zulk een invloed niet uitgesloten door de beschouwing van 

 het spiegelbeeld van 't geheele stelsel ten opzichte van het //r-vlak 

 en ten opzichte van het ,/y/-vlak (ten behoeve van deze laatste toepas- 

 sing moet het principe een weinig andeis worden uitgesproken, 

 zooals gemakkelijk is in te zien), en evenmin door de toepassing 

 van het principe der wederkeerigheid (zie de volgende §) op dit 

 geval — dit principe geeft trouwens, voor dit geval, niets anders 

 dan wat spiegeling ten opzichte van het //z-\h\k ook reeds leert — . 



Zulk een invloed nu zou altijd kunnen worden opgevat als een 

 wijziging van phascnverschil en hersteld azimuth of van een van 

 heide. In een vroegere §, die trouwens haar ontstaan te danken 

 heeft aan de hier medegedeelde overwegingen, werd reeds afgeleid 

 (§10), welk een invloed zulk een loodrechte magnetisatie volgens 

 onze theorie op het phascnverschil en het hersteld azimuth in den 

 gereflecteerden straal zou moeten uitoefenen. 



$ 15. Toepassing van hel beginsel der wederkeerigheid. 



88. Een vierde theorema zullen wij afleiden met behulp van het 

 beginsel der wederkeerigheid. Dit principe, in den gewonen vorm 

 toegepast op de licht beu eging, kan worden uitgedrukt als volgt: 



Stel, dat er in een bepaald deel der ruimte een lichtbew eging 

 ./ mogelijk is, waarbij alleen op de plaats / een in het vlak a { 

 gepolariseerde lichtstraal I Bj invalt, die. na door breking, terug- 

 kaatsing en absorptie aan intensiteit te hebben verloren, op de 



