74 EENE STUDIE OVER DE THEOEIE DER MAGNETO-OPTTSCHE 



plaats II de ruimte verlaat als straal 2. Stel, dat van dezen straal 

 2 een deel 2« 2 volgens een willekeurig vlak ot 2 is gepolariseerd. Dan 

 is er een tweede lichtbe weging B mogelijk, waarbij een straal 2'«, 5 

 in richting tegengesteld aan 2 en volgens het vlak c& 2 gepolariseerd, 

 op de plaats II de ruimte binnentreedt en, voor een deel, haar op 

 de plaats 1 verlaat, als straal 1', in richting tegengesteld aan 1« . 

 Dan zullen echter de intensiteits verhouding en het phasenverschil l ) 

 van het in 't vlak u x gepolariseerde deel 1'», van den straal 1', 

 met betrekking tot den straal 2'«„, dezelfde zijn als die van 2«„, 

 met betrekking tot l« r 



Het beginsel wordt op verschillende plaatsen genoemd 2 ) en be- 

 wezen, doch steeds wordt daarbij de magnetische draaiing van het 

 polaiïsatievlak uitgesloten; evenmin moet het, onveranderd, als gel- 

 dig voor het Kerr-effect worden aangemerkt. 



Intusschen kan , volgens Prof. Lorentz , indien magnetisatie be- 

 staat in verborgen bewegingen, het principe worden uitgebreid tot 

 het geval, dat de beschouwde ruimte deel uitmaakt van een stand- 

 vastig magnetisch veld, doch dan met dien verstande , dat de boven 

 genoemde lichtbeweging B eerst mogelijk wordt, wanneer in alle 

 punten der ruimte de magnetische kracht de tegengestelde richting 

 aanneemt, doch gelijk van grootte blijft. 



8 I. Uit het aldus uitgebreide beginsel der wederkeerigheid laat 

 zich nu, niet behulp nog van het in § 14 reeds toegepaste sym- 

 metrieprincipe, het volgende theorema afleiden: 



IV. Indien onder den invloed eener polaire of aeqnatoriale mag- 

 netisatie een magneto-optische componente in het gereflecteerde licht 

 optreedt — waarvan dan , zooals reeds uit III volgde , het polari- 

 satievlak moet zijn J_ dat van de gewone componente van het 

 teruggekaatste licht — , dan is de verhouding tusschen de amplitudo 

 van het invallende licht en die van deze magneto-optische componente 

 in de beide hoofdgevallen (nl. polarisatie van het invallende licht 

 _L het invalsvlak, en || het invalsvlak) dezelfde. Stelt men verder 

 het phasenverschil , dat aan het spiegelend oppervlak tusschen hel 

 invallende licht en de magneto-optische componente bestaat in 't 

 eene hoofdgeval voor door A en in 't andere door A', dan is bij de 

 polaire reflexie A = A' en bij de aequatoriale A = A' - - t, indien 

 wij ons voor de bepaling der phascn houden aan de vroeger (p. 39) 

 aangnomen en in figg. 7 en 8 aangeduide standaardrichtingen (zie 85.). 



M Omtrent <le standaardrichtingen, met betrekking tot, welke liet phasenverschil hier 

 wnnlt geachl te zijn uitgedrukt, zie het begin der tweede helft van p. 75. 

 2 ) Zie o. a. Helmholtz - Physiologische Optik, 2. Avili., p. 207. 



