76 EENE STUDIE OVER DE THEORIE DER MAGNETO OPTISCHE 



86. We beschouwen nu in de eerste plaats de twee bewegingstoestanden A en B, waar- 

 van de tweede uit de eerste wordt afgeleid door het beginsel der wederkeerigheid. 

 Bij deze beide lichtbewegingen denken we ons op den weg van den lichtstraal I 

 of T' en op dien van den straal T of I' niçois Mj en n^ geplaatst, Wj met het 

 polarisatievlak JL , >h met het polarisatievlak | het invalsvlak, en beide zich be- 

 vindende binnen de grens der beschouwde ruimte. Vergelijking van de'.e beide 

 lichtbewegingen leert ons ree Is iets omtrent de magneto-optische componente. 



Daarna denken we de niçois weg en vergelijken dan den ten opzichte van de 

 beschouwde lichtcomponenten daardoor niet l ) gemodificeerden bewegingstoestand B 

 met een bewegingstoestand 6', die van B het spiegelbeeld is met betrekking tot het 

 vlak door de _y-as en _L het spiegeloppcrvlak. Daarbij passen we het in Si. 

 uitgedrukte symmetrieprincipe toe. 



Eindelijk beschouwen we dan , in 't geval van aequatoriale reflexie, nog den be- 

 wegingstoestand D, die uit C ontstaat bij omkeering der magnetisatie. 



De verschillende bewegingstoestnnden zijn dan blijkbaar door de volgende schema's 

 gekarakteriseerd. 



Polair. 



Aequatoriaal. 



Be weg.- 

 toest. 



A 

 B 



C 



Magnet. 

 kracht 



+ N 



— V 

 + A' 



Invallend 

 licht 



h o,i 



//o,i 



L 0,1 



Magneto-optische 



com)), in 

 het gerell. licht 



Beweg. 



toest. 



T t qp. « 

 T % \y -f n), a 



T 3 qp, a 



// 

 B 

 C 

 D 



Magnet 

 kracht 



+ N 



— N 



— N 

 + V 



Invallend 

 licht 



I\ 0,L 

 Zs'0,1 



h 0,1 



4 0,1 



Magneto-optische 

 comp. in 



het gerell. liclit 



T;M + n), ? 

 T % (qP + n), f? 



Door vergelijking van de bewegingstoestnnden A en O bij polaire, A en D bij 

 aequatoriale reflexie blijkt de juistheid van theorema IV 3 ). 



Het theorema IV had ons reeds kunnen doen voorspellen, dat 

 de uitdrukkingen voor b s en b v (47.) bij polaire reflexie volkomen, 

 bij aequatoriale reflexie op het teeken na gelijk moesten uitvallen. 



S7. De theorema's II, III en IV bepalen gezamenlijk reeds voor 

 een groot deel den mogelijken invloed der magnetisatie op het terug- 

 gekaatste licht. Terwijl nu de richting van den teruggekaatsten 

 lichtstraal reeds volgt uit het eigenaardige periodieke karakter (1er 

 lichtbeweging (vgl. de afleiding van 63)) in verband met de con- 

 tinuïteit van de normale stroomcomponente of van elke andere 

 der beschouwde grootheden, die doorloopend moet zijn aan het 

 grensvlak, blijft er dus, om te worden afgeleid door een bijzondere 

 theorie, niets meer over dan de uitdrukkingen voor amplitudo en 

 phase der magneto-optische componente in een der beide hoofdge- 

 vallen, voor beide richtingen van magnetisatie. 



') Den invloed (1er niçois op intensiteit en phase, die toch wegvalt bij vergelijking 

 van de bewegingstoestanden .1 en /.', laten we geheel buiten beschouwing. 



2 ) Immers het, spreekt van zelf, dat, wanneer van den invallenden of den terug- 

 gekaatsten straal phase en amplitudo hij de bewegingstoestanden .1 en (.' (resp. .1 en D) 

 in het punt l of' // gelijk zijn (resp. de phase :c verschilt), dit ook het geval zal zijn 

 onmiddellijk hij het spiegelend oppervlak. 



