VERSCHIJNSELEN IN VEEBAND MET HET HALL-EFFECT. 85 



98. Wc komen op deze wijze dus tot de niet C) aequivalente 

 betrekking C') van vroeger (vgl. de noot op p. 25) en 't is duidelijk, 

 dat, volgens deze afleiding, zoowel p als q of r/p 2 in 't algemeen 

 complex is. 



Voor een diëleetrieuni, waarin geen conductic-ioneii bestaan, zouden 

 in de uitdrukkingen voor p en r de termen met (i; -f- tj i) vervallen; 

 p zou daarvoor dus zuiver imaginair en r (en ook q of r/p 2 ) reëel 

 woidcn (vgl. 21. en 39.). 



Indien wij het geval van stationaire strooming opvatten als 

 een bijzonder geval van het hier behandelde, nl. daaruit ontstaande, 

 wanneer T= cc wordt, geldt de betrekking C') ook voor dat geval, 

 zoodat deze vergelijking ook de verklaring ran het Hall-effect moet 

 behelzen. Daar nu echter S = is te stellen, hebben we thans 

 eenvoudig *) 



1 e' 



P = - ■ r = — 2 

 V ti- 



en derhalve 



q = — e'. 



In dit geval stelt dus vj den specitieken weerstand van 't metaal 

 voor en krijgt de Hall-constante q een zeer eenvoudige beteekenis. 



99. Deze theorie, die voor de electriciteitsbeweging in het algemeen een zeer 

 hypothetisch karakter draagt, moet bijna zonder eenigen twijfel, voorzoover ze be- 

 trekking heeft op stationaire stroomen en dus op het Hall-effect, gelden voor elee- 

 trolyten, daar bij deze de eleetriciteitsgeleiding zoo goed als zeker door transport 

 van geladen ionen geschiedt. En dan volgt uit het een en ander, dat bij electro- 

 lyten de Hall-constante y of — e' is te schrijven in den vorm [e"! -1 (v — u)j(v-\-u) 

 (vgl. 95.), waarin u en v op de bekende wijze de bewegelijkheden van kation en 

 anion aanduiden. Bij zuren en basen, waar het verschil (« — v) in het algemeen 

 groot is, zou men dus een betrekkelijk groot Hall-effect kunnen verwachten. Intus- 

 schen ontbreekt het, voorzoover mij bekend is, tot dusverre aan waarnemingen, 

 waaraan men deze uitkomst, die natuurlijk onafhankelijk van de algemeene ionen- 

 theorie der electriciteitsbeweging is, zou kunnen toetsen 3 ). 



100. We hebben nu inderdaad een phvsisehe verklaring ge- 

 vonden voor den eigenaardige!) vorm van het verband tusschen 0' 



! ) Voor dit geval hadden we eenvoudiger tot het bedoelde verband kunnen komen door 

 op te merken, dat hier, daar b en £Ói" nul zijn, 2 = SÔÎ' en dat, blijkens de wet van 

 Ohm, de bewegingsvergelijking hier den vorm 



®' = n g 

 aanneemt, zoodat 



C g + #'[<£. 311 

 of wel 



g = -e — *' [S . 3d] . 



n 



■) Vgl. Nernst — Ztschr. f. l'h. Ch, 2, p. 613, 1888. 



