10 OVER DE ONBESTAANBAARHEID VAN 



èt 2 r„^ , , èt 2 



dF 



AL 



(/) [F{I)J 



p w = W f n ci du + *£ f n q. dv + 



16 TT J 16 T J 



waarbij 



èA = aèt, èB = bèt, êC==cSf, m= Aa + Bb + Cc . 



Indien men de afleiding van deze uitdrukking bij Duhem na- 

 gaat, ziet men dat de beide eerste termen ook zijn voor te stellen 

 als sommen van een groot aantal termen van den vorm 



è Jj J B k x — 5- — dv t dv k waarin i en k steeds ongelijk zijn. 

 ö x x $ y h 



Indien we dus overgaan tot het door ons behandelde geval, 

 waarbij het magnetisch moment slechts in een deeltje wordt veran- 

 derd, welk geval is te beschouwen als een bijzonder geval van dat 

 van Duhem , dan vervallen de beide bovengenoemde eerste termen, 

 en è 2 W gaat over in: 



'l(<U) 2 + (<?i?) 2 + (<?6') 2 



P W 



2 F{1) 



dF 

 1 dI(AÏA + B$B+ CèC 



,j 



dv. 



2 F 2 I 2 



Substitueeren we hierin onze grootheden è M ,., è M y , enz., dan 

 vinden we onze è 2 W weer terug. 



Uit dit alles blijkt duidelijk dat de theorie van Duhem geheel 

 overeenkomt met die van Poisson, onder toevoeging van de boven- 

 genoemde onderstelling over de onderlinge werking tusschen twee 

 dicht bij elkaar gelegen deeltjes. 



Ons blijft nu nog over de beteekenis te onderzoeken van de ge- 

 vonden voorwaarde 



d- 



Hiervoor moeten we eerst die van de functie K nagaan. 



ö V ö V 

 Duhem noemt V de magnetische potentiaalfunctie en ■ ^ — , ^— , 



t/ 



— de componenten der magnetische kracht. De zoo bepaalde 



grootheden komen dan echter niet overeen met die, welke in de 

 theorie van Maxwell zoo worden genoemd. De magnetische krachl 



