14 OVER DE ONBESTAANBAARHEID VAN 



Onderstellen we namelijk eens, dat we een stel van zoodanige 

 variaties hadden, dus dat in elk punt van een geïnduceerden mag- 

 neet gegeven was een vector 



31(3 A, 3B,3C), 



welke in elk punt eene verandering van H meebrengt , voor te 

 stellen door 



3H(3a,3p,3y) 



en dat door toevoeging van deze vectoren nog steeds voldaan blijft aan 



I = k H. 



We zullen doen zien, dat 3 I en 3 H overal nul moeten zijn. 

 Hiervoor ontbinden we 3 I in elk punt in twee andere vectoren 



3 I x (3 A 1 JB 1 ,è C[) en 3 I 2 (3 A 2 ,3B 2 ,3 C 2 ) 



waarvan 3 I x gelijk gericht is met I, en ö I 2 daar loodrecht op 

 staat. We zullen dan 3 H ook kunnen splitsen in een deel 3 H x 

 ( 3 u l , 3 /3j , 3 y x ) dat ontstaat indien we eerst de variatie 3 I x alleen 

 aanbrengen , en een tweede deel 3 H 2 (3 a, 2 , 3 (2 2 , 3 y 2 ) ten gevolge 

 van de variatie 3 I 2 . Aangezien nu k afhangt van I, zal kalleen 

 veranderen, indien de grootte van I verandert, wat het geval is bij 

 het aanbrengen van de variatie 3 I x . In dit geval is 



4 . / 



d- 



Stellen we 



k~T- J di~ ir 



dan worden deze vergelijkingen 



3A 1 =k'3u 1 , 3B l =k'3(d x , 3C 1 = k'3y l . 



Buiten den geïnduceerden magneet zij 3 J overal nul. 

 De verdeeling van de vectoren 3 /, en 3 IF { zon dezelfde zijn 

 als die van eene magnetisatie i en eene magnetische kracht //, welke 



