16 OVER DE ONBESTAANBAARHEID VAN 



daar /• bij deze variatie geene verandering ondergaat. We bewij- 

 zen verder op dezelfde wijze als boven , dat ook deze variaties overal 

 nul moeten zijn, indien slechts voldaan is aan de betrekking 



*>-4 L ' 



De ervaring leert, dat aan beide voorwaarden voor para- en 

 diamagnetische stoffen steeds is voldaan. 



Tn de theorie van Maxwell is het dus niet mogelijk aan de 

 magnetisatie van den geinduceerden magneet veranderingen te geven, 

 wanneer die van den permanenten magneet constant wordt gehou- 

 den. De vraag naar de stabiliteit van het evenwicht voor zulke 

 veranderingen vervalt dus met het aannemen van deze theorie, en 

 daarmee ook het bezwaar tegen de bestaanbaarheid van stoffen met 

 negatieven magnetisatie-coëfficient. 



II. 



We kunnen ons nu de vraag voorleggen, of het ook mogelijk is 

 om, uitgaande van de theorie van Maxwell, minimum-eigenschap- 

 pen van de een of andere grootheid op te sporen voor kleine ver- 

 anderingen van de daarin voorkomende magnetische grootheden. 

 Hiervoor moeten we in de eerste plaats nagaan, door welke groot- 

 heden de magnetische toestand wordt bepaald, en op welke wijze 

 wij veranderingen aan deze grootheden kunnen geven. 



Denken we ons een stelsel, bestaande uit permanente magne- 

 ten, geïnduceerde magneten en electrische stroomen. Gegeven zij in 

 elk punt de stroomdichtheid C, en in de permanente magneten de 

 magnetisatie /. Door deze gegevens wordt in elk punt de magne- 

 tische kracht H(cc,(2>,y) bepaald, voldoende aan de betrekking 



Hot JI= C 



en de daarmee samenhangende conditie dat aan grensvlakken de 

 tangentieele component H t doorloopend moet zijn. Verder hebben 

 we in elk punt de magnetische inductie B (a, b, c), welke aan // 

 gebonden is door de betrekkingen: 



B = /x // 

 in de geinduceerde magneten, waarbij we /a voorloopig constant 

 zullen onderstellen, 



B = H + 1 t I 



in de permanente magneten, en 



B = II 

 in alle andere punten. 



