20 OVER EEN PEROXY-SALPETERZUUR ZILVER. 



slechts gegrondvest op proefneming), dat het dioxy-salpeterzuur zil- 

 ver Ag N O b (= N ü 4 . O Ag) minder standvastig is dan het zilver- 

 peroxyde Ag 2 2 , dat, naar 't schijnt, niets bevreemdends zou hebben 

 (zie later). Maar zij het nogmaals herinnerd, dat de gedeeltelijke 

 structuurforniule 3 Ag 2 2 . Ag N O b vooralsnog geen bepaalde 

 theoretische waarde bezit. Toch zon men te vergeefs pogen, zich 

 te onttrekken aan eenige beschouwingen van bespiegelenden aard, 

 ten einde dieper door te dringen in de organisatie van het molecuul, 

 zelfs vooral den weg van 't experiment volgende, zonder zich eenig 

 denkbeeld te vormen van de structuur; in ieder geval dient de 

 veronderstelling als uitgangspunt, en om, zoo noodig, daarin wijzigin- 

 gen te brengen. Met andere woorden, de betrekkelijke structuur is 

 wellicht een geheel andere, b. v. geen moleculaire, maar een 

 atomistische (zie de Eerste Verhandeling). Ook is het ontstaan der 

 gedeeltelijke structuurformule 3 Ag 2 2 , Ag N O b niet in tegenspraak 

 met de valenties in den regel toegekend aan de atomen Ag, N en O, 

 namelijk die van Ag 1 , O u en iV v . Want men heeft in affiniteiten 

 voor het peroxyde van zilver Ag 2 2 en het dioxy-salpeterzuur zilver 

 AgNO b : 



o-o 



Aa -O 



I en Ag-Ü-N ■ 

 Ag- O 



0-0 



De stabiliteit van een molecuul neemt in den regel af, naarmate het 

 betrekkelijk aantal atomen zuurstof toeneemt. Wanneer men dus de 

 vraag stelt, welke dezer twee verbindingen de minst stabiele zal wezen, 

 dan zou men daarvoor het dioxy-salpeterzuurzilver N 3 Ag kunnen 

 aanwijzen, omdat N daarin met zuurstof grootendeels verzadigd 

 optreedt en dit betrekkelijk meer atomen zuurstof bevat dan het 

 zilverperoxyde Ag 2 . Het zilveroxyde Ag O, dat terugblijft, na- 

 dat de „gemakkelijk vrijkomende zuurstof" van de oorspronkelijke 

 zwarte zilververbinding is uitgedreven (en liet residu met water 

 is uitgetrokken), schijnt stabieler te zijn dan het gewone zilveroxyde 

 (later zal op dit punt worden teruggekomen). 



Uitgaande van de formule; 3 Ag 2 O. Ag N 5 , moet wel een soort 

 scheikundige even wichtstoestand worden aangenomen tusschen 3 Ag 2 

 O., en Ag 0*N; want de reactie als zoodanig schijnt niet direct 

 te moeten leiden tot een verhouding als die van 3 tot 1 dezer 

 resten van liet molecuul 3 .///., 2 . Ag N O b . Ook schijnen de om- 

 standigheden, waaronder de 3 O van 3 Ag 2 2 en de 2 O van 



