G OVER HET SMELTPUNT VAN ORGANISCHE STOFFEN. 



gelijken en ten tweede zooveel mogelijk de eenvoudigste, waarbij 

 het aantal invloeden op de smeltpuntsveran dering zoo gering 

 mogelijk is. 



Men zie bv. Tabel I. In de bovenste helft zijn stoffen vereenigd 

 die, tot op zekere hoogte, werkelijk met elkaar vergelijkbaar zijn; 

 allen bevatten dezelfde atoomgroep C n H 2 n + , CO waarin n = 11, 

 13, 15 of 17 is. In het eerste vakje is deze atoomgroep met 

 een waterstofatoom, in het tweede met een chlooratoom , in het 

 derde met de eenwaardige atoomgroep OH, in het vierde met 

 NH 2 *) in het vijfde met CH 3 verbonden. Let men nu op de bij- 

 gevoegde smeltpunten, dan ziet men dat het smeltpunt daalt wan- 

 neer het waterstofatoom door een chlooratoom wordt vervangen , 

 rijst wanneer dit door OH of NH 2 plaats heeft, daalt wanneer de 

 groep CH S er voor in de plaats komt. 



In de onderste helft der tabel I vindt men stoffen , die van de 

 bovenste alleen hierin verschillen dat in de atoomgroep C n IL „ + y CO 

 het dubbel gebonden zuurstofatoom door twee waterstof atomen 

 vervangen is 2 ). Vergelijkt men nu hare smeltpunten met die der 

 bovenstaande , dan ziet men dat zij altijd veel lager zijn en komt 

 dus tot het besluit dat wanneer in de plaats van twee waterstof- 

 atomen een dubbel gebonden zuurstofatoom gebracht wordt het 

 smeltpunt rijst. Het fraaiste voorbeeld is ongetwijfeld het vijfde nl. 

 de koolwaterstoffen en de (2) ketonen van 't zelfde koolstofatomen - 

 aantal. Het minst geschikte is het eerste omdat hier vorming of 

 verdwijning van CH 3 plaats beeft en dus eigenlijk twee invloeden 

 werkzaam zijn en wel in denzelfden zin. 



Door vergelijking van de koolwaterstoffen uit 't eerste vakje 

 (onderste helft van Tabel I) met de alcoholen en aminen van 

 't zelfde koolstofatomen-aantal ziet men ook hier dat wanneer OH 

 of NH 2 in de plaats van een waterstofatoom komt bet smeltpunt 

 rijst; toch moet opgemerkt worden dat in deze beide gevallen tevens 

 de groep CH à verdwijnt cn dus een tweede oorzaak voor het rijzen 

 aanwezig is. 



Vergelijkt men eindelijk de beide in de onderste helft van Tabel 1 

 voorkomende vakjes met koolwaterstoffen, dan ziet men dat de 

 laatste hooger smelten dan de eerste. Hierbij dient echter in 't oog 

 gebonden te worden, dat ofschoon eenc groep f//. ( is ingevoerd, 

 waardoor een daling van bet smeltpunt zon kunnen ontstaan , tevens 

 een groep ('//., verdwenen is, waardoor eene rijzing teweegge- 



'• De tautomeere of' pseudomeere vorm laat ik voorloopig buiten beschouwing. 

 ') De chloriden zijn, op een na, niet bekend en ontbreken dus. 



