INTENSIT EIT (REIATIETRILLINGEN) BIJ MECHANISMEN, ENZ. L5 



De relatietrillingen eerste soort van den /•'"' graad, wier orde 

 van hoegrootheid, bij geringe waarden van h, aanvankelijk door 

 //' ,s '~ [ wordt voorgesteld, /uilen dus kunnen stijgen tol de orde 

 van hoegrootheid voorgesteld door: 



(29) A *S 1 -i-4<*-l)-« = J*S,-4* M 



Is derhalve bij eene relatie (10) de absolute coefficientensom 

 S. ^> 4, dan zullen, hij toenemende intensiteit der beweging, de rela- 

 tietrillingen van opeenvolgenden graad for// voortdurend zwakker blij- 

 ven naarmate hun graad hooger is. 



/'oor & <C l zullen daarentegen de relatietrillingen van verschil- 

 lende graden in relatieve sterkte blijven toenemen lol zij dezelfde 

 orde van hoegrootheid ah de principale trillingen zelve bereiken. 



16. Hiermede is het bestaan der scherpe grens, waarover in 

 § 10 gesproken werd, tusschen de gevallen iS ] ^> I en & <C 4 

 aangetoond. Tn het eerste geval zullen zich in hel denkbeeldige 

 spectrum zwakke lijnen aan weerskanten der principale trillingen 

 vertoonen, die wel in helderheid toenemen bij toename der inten- 

 siteit der beweging, maar toch zwakker en zwakker blijven naar 

 gelang ze verder van de principale trilling verwijderd zijn. 



In het tweede geval daarentegen ontstaat bij toenemend intensi- 

 teit een soort roosterspeetruiu , waar de afname der helderheid , naar 

 gelang van den afstand tot de principale streep, langzaam plaats 

 vindt, en, zooals wij zagen, slechts veroorzaakt wordt door de om- 

 standigheid dat de relatierest bij het klimmen van dien afstand 

 toeneemt en dus het karakter van relatietrillingen langzamerhand 

 verloren gaat. 



Overigens kunnen bij bepaalde mechanismen en bij bepaalde be- 

 wegingswijzen uitzonderingen optreden. Wat het tweede geval aan- 

 gaat, wezen wij daarop reeds in § (i , wat het eerste betreft zul- 

 len wij later nader aantoonen dat er mechanismen zijn, waarbij 

 de relatietrillingen andere regels volgen. 



17. Hoewel uit formule (29) schijnt te volgen dat voor ,S\ I 

 de relatietrillingen bij voldoende intensiteit der beweging de prin- 

 cipale trillingen in orde van hoegrootheid zouden kunnen gaan 

 overtreffen, zoo is toch, zooals bij de behandeling der gevallen A', 

 = 3 en S { = 2 blijken zal, deze gevolgtrekking onjuist. 



Overigens verliezen de reeksontwikkelingen (I), waarop toch 

 al de getrokken besluiten steunen, feitelijk hunne geldigheid reeds 

 vóór dat de toestand bereikt is, waarbij de relatietrillingen van 

 dezelfde orde van hoegrootheid niet de principale trillingen gewor- 

 den zijn. Zulk een toestand moet dus eigenlijk beschouwd wor- 



