De grondstof, die gebruikt werd, was nog al iiiteenloopend, wanl 

 bet waren: 



a. glazen staven (kali-natronglas), 



h. reepen gewoon vensterglas, 



c. reepen spiegelglas, 



il. door cobalt blauw gekleurd glas. 



Verder werden er nog een paar proeven gedaan om organische, 

 niet polariseerende storten, zooals hars en schellak, dubbelbrekende 

 te maken. Dit gelukte ook. 



De koelbaden bestonden uit: 



n. olie (gekookte lijnolie), 



/;. water niet 5 °/ o zwavelzuur, 



c. kwik, 



<l. geconcentreerde oplossing van chloorcalcium. 



De geperste stukken werden verkregen niet : 



a. een platte sinidstang, 



/;. een fitterstang, 



c. een hak niet chamottepoeder, 



<l. twee vuurvaste sleeneu, 



e. twee ijzeren blokken. 



Later bleek, dat ook lucht harding kan teweeg brengen. 



Deze storten waren zoo gekozen, wegens hun hoog kookpunt 

 ol' wegens hunne verschillende geleidingscoëfficiënten voorde warmte. 



Met de fitterstang kreeg uien prismatische stukken niet gekar- 

 telden omtrek. 



De sinidstang gal' geen ander resultaat als grof gruis. Na iets 

 afgekoeld te zijn vlogen de stukken niet een licvigen slag uit 

 elkaar, soms met zooveel geweld, dat de brokken I à •"> nieter 

 verspreid werden. 



Met- de andere hardingsiniddclcn was de uitslag" min of meer 

 gunstig. 



Van de vloeibare hardingsiniddelen gedroeg zich de chloorcalcium- 

 Oplossing even slecht als de sinidstang, zelfs tot kokens toe verhit 

 gaf zij slechte resultaten. 



Kwik gaf na verwarming zeer goede stukken, welke in geen enkel 

 opzicht voor de in olie geharden onderdeden. 



Verdund (•") °/ ) zwavelzuur gaf twee goede stukken, de meeste 

 stukken waren geknapt. Alle vloeibare middelen kouden zich even- 

 wel niet met gekookte olie vergelijken. Hierbij was de speelruimte, 

 wat de temperatuur betreft, zoowel van de olie als van het glas 

 het grootst. 



liet maximum van harding werd bereikt niet dik vloeibaar glas. 



