— 22 



X. Chemisch gedrag. 



Fluorwaterstofzuur tastte beide soorten van glas hevig aan. Waar 

 men een traan ook liet aantasten, telkens was het springen een 

 gevolg 2 ). 



Zoutzuur trekt uit gewoon glas alkaliën uit, dit is ook met hardglas 

 het geval, maar zooals uit de onderstaande cijfers blijkt, is de tijd 

 van inwerking verschillend. Zet men een drup geeoncentreerd zout- 

 zuur op een gewone en een dergelijken drup op een hardglazen 

 plaat, laat beiden 24 uren staan, dan zal bij indampen van de 

 druppels de rand bij gewoon glas dikker zijn dan bij hardglas. 

 Toen dit opgemerkt was, werden twee stukken glas van gelijken 

 vorm, nl. een stuk hardglas en een stuk gewoon glas in dezelfde 

 kolf met geconcentreerd zoutzuur gebracht, na vooraf gewogen en 

 microskopisch onderzocht te zijn. 



Na eenigen tijd werd de weging en het microskopisch onderzoek 

 herhaald. 



Het gewone glas werd regelmatig aangetast, het hardglas na 

 langeren tijd, maar het werd alsdan geheel ruw met scherpe scheurtjes 

 en kantjes. liet gewone glas ging gewoon verder, het hardglas 

 werd veel ruwer, zie plaat VIII en .plaat IX. 



De gewichten waren : 



Hard. 



Gewoon. 



Na uren 

 „ 36 „ 

 „ 168 „ 

 „ 336 „ 

 „ 650 „ 



1,8847 Gr. 



1,8832 „ 



1,8819 „ 



1,8816 „ 



1,8735 „ 



2,2245 Gr 

 2,2213 ,, 



2,2206 „ 

 2,2202 „ 



2,2028 „ 



Daaruit blijkt, dat eerst het gewone glas heviger aangetast wordt, 



daarna als dit aan de oppervlakte alle alcali afgestaan heeft, min- 

 der, terwijl het aantasten van het hardglas blijft doorgaan. 



Tevens ondergaat dit meer verlies door het afspringen van uiterst 

 kleine mikroskopische splinters, waarop ook het voorkomen van het 

 aangetaste oppervlak wijst. 



'i hit. is verschillend van de proeven door M. de Luy nes beschreven. Henrivanx Verre 

 et. Verrerie pag. -'M. 



