— 26 — 



uitgemaakt, dat langzaam gekneld hars in het geheel niet dubbel- 

 brekende was. 



Nk snelle afkoeling werden van de verlatte stukken zwak dubbel- 

 brekende platen verkregen, die wel is waar geene kleuren, maar 

 duidelijke uitdooving vertoonden. Overeenkomende resultaten werden 

 met platen van schellak verkregen. 



Om de donkere kleur moet men hier met uiterst dunne plaatjes 

 werken, en verkrijgt dientengevolge zeer zwakke dubbelbrcking, die 

 nog verminderd wordt, door dat de temperatuurverschillen tusschen 

 de hoogste verhitting en de koelvloeistof gering zijn. 



Frappant is de overeenkomst in het gedrag van het hardglas en 

 het door M. M. H. Moissan en G. Harpy onderzocht gedrag van 

 Boriumstaal 1 ). 



Zij merkten bij het harden van dit materiaal wel een grootere 

 mate van vastheid op, maar bijna geene vermeerdering van hardheid. 



Het gewone staal heeft eene soortgelijke vermindering in soortelijke 

 massa als het hardglas, maar het heeft buitendien de eigenschap, 

 dat door plotseling afkoelen de hardheid toeneemt en zelfs iets 

 boven 5,5 kan komen. 



Vermoedelijk zal dit een gecombineerd verschijnsel zijn, nl. van 

 physischen aard, zooals bij het hardglas, en van chemischen aard, 

 in zooverre door plotselinge afkoeling harde carbides kunnen gesta- 

 biliseerd worden. 



Dikwijls is op te merken, dat er verkeerde meeningen over het 

 hardglas heerschen. 



Zoo schrijft Fridolin Reiser 2 ), dat Karmarsch mededeelt, dat 

 hardglas niet met den diamant gesneden kan worden, dat het 

 grooten weerstand tegen slag, stoot enz. biedt. Dit is goed, maar 

 dat volgens Leger in Lyon de dichtheid van hardglas grooter zou 

 zijn dan die van gewoon glas, omdat de soortelijke massa grooter 

 en dus het volume kleiner is, kan op grond van het voorgaande 

 stellig worden tegengesproken. 



') Zie Comptes rendus N° :$. Jan. ai 1895 pag. 133. 



*) Zie: Das Harten des Staliles in Theorie and Praxis. Fridolin Reiser (blz. 53). 



L. lloUWINK. 



