I 1 ONDERZOEKINGEN OVER HET MOLECULAJRGEWICHT 



een verzuim is de barometerstand gedurende deze distillatie niet 

 opgenomen. 



Bij de vierde keer fraction eeren van de voorgaande vloeistof 

 zonder het residu verkregen wij : 



fractie I kpt. 



tot 135,5 



825 gram 



II „ 



135,5—136,5 



289 „ 



III „ 



136,5—137,5 



1010 



IV „ 



137,5—138,5 



194 ,, 



762 



gram 



225 



)> 



829 



)) 



259 



?ï 



Het residu boven 138,5 kokende bedroeg 180 gram; de baro- 

 meterstand was 75S,8. 



Bij de 5 de keer fractioneeren begon de vloeistof reeds bij 80 

 graden over te gaan. Wij verkregen : 



fractie I kpt. 80 — 135,5 

 II „ 135,5—136,5 



III „ 136,5 — 137,5 



IV „ 137,5—138,5 



Het residu boven 138,5 overgaande bedroeg 163 gram. De 

 verschillende fracties van deze laatste distillatie zijn geanalyseerd. 



üe methode door Marchand, 1. c. aangegeven, om de hoeveel- 

 heid zwavel te bepalen met behulp van koud rookend salpeterzuur, 

 gaf ons onvoldoende resultaten. Eveneens was het niet mogelijk 

 chloorbepalingen met voldoende zekerheid te maken, wanneer men 

 het zwavelinonochlorid met verdunde sodaoplossing samenbracht en 

 in de verkregen vloeistof, die naast chloornatrium, zwaveligzuurnatrium 

 en zwavelnatrium bevatte, het chloorgehalte met zilvernitraat be- 

 paalde, daar de seheidingsmethoden te omslachtig bleken. 



Wij gebruikten derhalve de methode van Carius om het zwavel- 

 monochlorid met behulp van salpeterzuur in toegesmolten buizen 

 te behandelen en in de verkregen vloeistof de zwavel als barium- 

 siill'aat en het chloor als ehloorzilvcr tot weging te brengen. Bij 

 de eerste analyses zijn ehloor en zwavel in dezelfde buis be- 

 paald; later echter vonden wij het doelmatiger die bepalingen in 

 twee verschillende buizen uit te voeren, omdat het dan mogelijk 

 was, het salpeterzuur voor de zwavelzuurbepaling en ook voor de 

 bepaling van liet eliloorgelialte door uitdampen te verwijderen. 



