28 DE ISOMERIE VAN T APrELZUUK. 



Om dit punt op te helderen heb ik eerst de proef van Bracon- 

 not herhaald, voor zoover 't uit zijn beschrijving is af te leiden. 

 In een retort werd 5 gram Crassulaceën appelzuur gebracht en de 

 temperatuur langzamerhand verhoogd, zorg dragende, dat de ver- 

 hitting regelmatig geschiedde. De waargenomen verschijnselen stem- 

 men in veel opzichten niet die van Braconnot overeen. 



Eerst komt er een vloeistof over, bij hoogere temperatuur kris- 

 tallen, doch weinig. 



De vloeistof geeft bij vrijwillige verdamping eveneens kristallen, 

 toch vormt het grootste deel een niet kristalliseerende stroop. De 

 kristallen, die in den hals van de retort zaten waren van fumaar- 

 zuur (te herkennen door de moeilijke oplosbaarheid in water; 't 

 vervluchtigen zonder smelting bij 200°, 't zeer moeilijk oplosbare 

 zilverzout). Het stroopvormige destillaat werd weer in water op- 

 gelost, met K O H geneutraliseerd en met Ag JVO s vermengd ; 't 

 amorfe neerslag Avas geen maleïnezuur-zilver, omdat dat zout onder 

 dezelfde omstandigheden overgaat in een prachtig gekristalliseerd 

 zilverzout. 't Zilvercijfer voor maleïnezuur-zilver is 65.5, voor 't 

 amorfe neerslag was het 55.7. Door oplossen van 't neerslag in 

 verdund H NO. à en neerslaan met N II 3 veranderde het niet van 

 samenstelling. 



Het destillaat bestond dus zeker niet uit maleïnezuur; misschien 

 waren de enkele kristallen in de stroopvormige massa aanwezig 

 maleïnezuur. De hoeveelheid was zóó gering, dat een nader onder- 

 zoek onmogelijk was. 



1 Iet residu in de retort bestond bijna geheel uit koolstof en be- 

 droeg 0.24 gram. 



Om de veranderingen beter te kunnen nagaan heb ik 't zuur in 

 een dcstillatiekolfje op constante temperaturen verhit. De verhit- 

 ting vond eerst plaats in een luchtbad volgens Victor Meyer. 

 Ten einde de zuurstof af te sluiten — daar ik meende, dat het 

 bruin worden van 't zuur daardoor veroorzaakt werd - - voerde ik 

 een stroom van droge waterstof door den toestel. Als verhittings- 

 vioeistof werd xylol (kp. 130° C.) gebruikt. 



Er ging een kleurlooze, bijna neutraal reagéerende vloeistof over, 

 wat bij onderzoek water bleek te zijn. 



Toen er niets meer overging werd de xylol vervangen door ani- 

 line (kp. |S()°). 



Kr ontstonden in de iifvoerbuis prachtige naalden en er destil- 

 leerde een gele vloeistof over. Na één dag verhitten was van 



1.0 gr. zuur 8.2 gr. overgegaan, dus ongeveer 70 °/ . 

 De waterstof die uit den toestel kwam, bevatte C0 2 . 



