12 JOHN NAPIER'S WEKKEN. 



waarin de Paus voor den Antichrist werd verklaard, in den smaak 

 viel van de Protestanten dier dagen. 



Van de Rabdologia zagen drie Latijnsche, een Italiaansche en 

 een Nederlandsche editie het licht; de virgulse numeratrices vonden 

 als Napier's hones, speaking-rods, künstliehe Rechenstiiblein, Nepper's 

 Rechenstabchen, hâtons népériens, telroetjes en rekenstaafjes op vele 

 rekenscholen in Schotland, Engeland, Frankrijk, Duitschland en de 

 Nederlanden ingang. 



Minder succes hebhen de werken gehad, waaraan Napier zijn 

 wetenschappelijken roem verschuldigd is, zijn Mirifici Logaritlmiorum 

 Canonis Descriptio en Constructio. Dit verschijnsel vindt zijn ver- 

 klaring in de omstandigheid, dat de logarithmen van den Canon 

 Miriticus spoedig hebhen moeten wijken voor een bruikbaarder 

 soort, waaraan meestal, met voorbijgang van Napier's aandeel in 

 de aangebrachte verbetering, uitsluitend de naam van Briggs, den 

 samensteller van de Arithmetica Logarithmica, Londini 1024, wordt 

 verbonden. Buitendien waren reeds vijf jaren vroeger verschenen 

 Speidell's New Logarithmes, the First inuention whereof, was, by 

 the Honourable Lo: Iohn Nepair Baron of Marchiston, and Printed 

 at Edinburg in Scotland, Anno: 1614, [Londen] 1619, onze natuur- 

 lijke logarithmen met e = 2,7182818284. . . als grondtal, die niet 

 wezenlijk van Napier's logarithmen verschillen, aangezien de Canon 

 Mirificus, als men numeri eii logarithmen door tien millioen deelt, 

 overgaat in een tafel met \Je = 0,3678794412. . . als grondtal. 



.Misleid door deze overeenkomst, hebben zelfs historieschrijvers 

 van naam, o. a. Montncla 1 ), zonder de bronnen te raadplegen, 

 Napier's logarithmen zonder meer met die van Speidell vereenzel- 

 vigd, „obgleich die lctzteren mit jenen nicht so ganz einerlev sind", 

 zooals reeds Karsten 2 ) noodig vond op te merken 3 ). 



') On n'a cependant j>as entièrement rejeté la forme des logarithmes de Neper poul- 

 ies nombres naturels. Ils ont leur usage dans la géométrie transcendante; car ils repré- 

 sentent les aires de l'hyperbole équilatère entre les asymptotes, L'unité étant la valeur 

 du carré inscrit; c'est pourquoi on les nomme hyperboliques. 



Montuôla, Histoire des Mathématiques, Paris 1711!), p. 21 (de eerste druk ver- 

 scheen in lT.'iSi. 

 '') Karsten, Lehrbegriff der gesammten Mathematik, 2 ter Theil, I s1 '' 1 ' Abtlieilung, 

 Greifswald 1786, p. 194. 



i Niettemin vindt men Montai la's dwaling o. a. terug bij: 

 Callet, 'l'ailles portatives de Logarithmes, Paris 1795, p. IV. 



Di Montferrier, Dictionnaire des Sciences Mathématiques pureset appliquées, Tome II, 

 PariB L836, p. 186. 



Dnli d. Des Méthodes dans les Sciences de Raisonnement, 2'* m ° Partie, Paris L866, 



p. 282. 



