142 JOHN NAPIER'S WERKEN. 



Met Stevin's Arithmetica Decimalis, die Napier in zijn Rabdo- 

 logia aanhaalt 1 ), zal toch de Engelsche uitgaaf van De Thiende 

 wel bedoeld zijn, door Norton in 1608 bezorgd. 



Buitendien hebben wij geen reden, om Napier te wantrouwen, 

 waar hij ons verzekert, dat dit „magnum arcanum algebras", voor 

 zoover hij wist, nog door niemand was onthuld. 



Ik heb de veronderstelling uitgesproken en aannemelijk trachten 

 te maken, dat Napier de tweewaardigheid der evenmachtswortels 

 en haar toepassing bij de oplossing der vierkantsvergelijkingen be- 

 doelt, waar hij van een „geheim der algebra" gewaagt. 



Mark Napier, Napier's biograaf, is een andere meening toege- 

 daan en vermoedt, dat zijn groote voorzaat de invoering der ima- 

 ginaire getallen in de algebra op het oog heeft gehad 2 ). 



Mij komt deze veronderstelling onhoudbaar voor; want Napier 

 verklaart de uninomia nugacia uitdrukkelijk voor ongerijmd, onmo- 

 gelijk, onnut en niets beduidend (absurda, impossibilia, nugacia et 

 nihil significantia), noemt een vierkantsvergelijking met onbestaan- 

 bare wortels valsch (illusiva) en kan niet onbekend zijn gebleven 

 met Cardano's en Bombelli's werken, waarin met imaginaire vormen 

 herleidingen worden uitgevoerd, wat met zijn „quamvis à nemine 

 quod sciam revelatum sit" in strijd zou wezen. Buitendien kon er 



difference a deux solutions, nous la déclarerons. Soit 1 0, egale à 6 — 5, qui 

 sont le premier & second terme de l'exemple de la troisiesme difference, & soubstrayons 

 de chascune partie 6 (j^) , & sera 



10 — 6 0, egale à — 5. 

 Reste maintenant de trouver quelque , qui ajouaté al — 6 , le trinomie 

 aie racine, qui soit 1 & quelque , le mesme pour les raisons que dessus sera 9 

 (à sçavoir le quarré de — 3 moitié de — 6 des — 6 (V).) Aioustons doneques à chascune 

 partie 9, & seront 



10—60 + 9, égales à 4. 

 Puis extrayons de chascune partie racine quarrée, & sera 



10 — 3, egale à 2. 



ou autrement 



— 10+ 3, egale à 2. 



Car autant 1 — 3, comme — 10+ 3, est racine de 1 — 6 + 9; quand 



doneques nous posons pour racine 1 — 3 egale à 2, il faut ajouster à chascune partie 



3, & 1 sera egale, ou vaudra 5. Mais si nous posons pour racine — ■ 1 (jf) -f- 3, egale 



à 2, il faudra soubstraire de chasque partie 2, & restera — 1 + 1, egale à 0; Et 



ajoustant à chascune partiel 0, alors sera 10 egale ou valiant 1. Et est la cause de 



la double solution à ladicte troisiesme différence si manifeste, qu' il n'est mestier d'en 



sonner plus mot." 



Girard, Oeuvres Mathématiques de Stevin, Leyde 1634, Vol. I, p. 69. 

 1 Zie p. 55. 

 J ) Introduction, p. Ixxxii. 



