47 



se extollentes; ubi autem quiescunt, sub fragmine corticis vel in caespitulo 

 musci, ex. gr. Hypnorum vel Leskeae, in capsulo deposito, latitant. 



Rhaphidiarum larvae e rapina aliorum insectorum victum sumunt, non vero 

 minimorum, neque Oniscorum et Arachnidorum, quod Latreille et plures alii 

 scriptores tradiderunt, sed insecta ex ordine Dipterorum reliquis praeferre vi- 

 dentur, ob maiorem corporis mollitiem. Diptera maiora quoque, ut Tipulas, non 

 repudiant; sed fortasse etiam e larvis ininoribus, mollibus aliorum insectorum 

 in loco natali victum sumere existimandi sunt. 



Stein larvas Rhaphidiarum voraces esse et per unius horae tempus qua- 

 tuor vel quinque specimina Tipulae pratensis, vel Tip. hortensis, devorasse eas 

 perhibet; quod meis cum observationibus non plane congruit, quum larvae, quas 

 captas asservavi, pabulo copioso apposito, plerumque longius horae spatio Mu- 

 scae domesticae vel M. carnariae unico specimine contentae essent. Pericu- 

 lum quoque feci, victum illis e larvis aliorum insectorum praebendi, ex ordine 

 Hymenopterorum, ex. gr. generis Cimbicis, vel Lepidopterorum, vel etiam Co- 

 leopterorum, ex. gr. Tenebrionis molitoris, quas larvas persectas iis obtuli. 

 Avide harum partes interiores humectas exsugebant, qua re commotus eam 

 quam supra memoravi, coniecturam proposui, neque in loco natali Rhaphidia- 

 rum larvas talem escam repudiare. Ouantum in larvis captis observare mihi 

 licuit, eae vix unquam inipetuni in insectmn, dum vivit, facere conantur, sed 

 plerumque, accedente eo, pavidae recedunt. Debili autem illo vel fere mortuo, 

 obrepentes mandibulis incursum faciuut atque si insectiim iinmotum iacet, eius 

 thoracem mandibulis acutis perforant, cupideque internam eius partem exsu- 

 gunt. Interdum mandibulas retrahunt et celeriter agitant, procul dubio, ut pur- 

 gent eas a particulis adhaerentibus, mox tamen impetum iterant, neque prius 

 desistunt, quam, omnibus mollioribus insecri partibus devoratis et corrosis, nihil 

 praeter cuteni, caput, alas et pedes superest. 



Duae vel plures larvae in uiiam capsulam conclusae, (num aetate aequales 

 sint, vel non aequales, nihil refert), mox iuvicem se aggrediuntur, acriterque 

 dimicant, usque duin altera alteram devoraverit. E contrario et Stein et ego 

 observavimus, quamdiii larvae inediam tolerare possiut. Ele quidem larvae 

 cuidam per decem menses escam non praebuit, qnare denique corporis macie 



