collocarem, atque pro virili parte ad faunam Silesiae entomologicam 

 melius cognoscendam et mea conferre conarer. 



Statui vero primum de genere Rhaphidia Linnaei diligentius hic 

 exponere, quum singulae huius generis species parum accurate sint 

 cognitae parumque distincte descriptae, ita ut in museis zoologicis sae- 

 pissime permutentur inter se atque confundantur, quumque mihi con- 

 tigerit multis iisque diuturnis observationibus non solum haud paucos 

 errores priorum scriptorum refellere, atque nova conferre, quae 

 ad naturam Rhaphidiarum magis illustrandam facerent, sed etiam 

 novam speciem, Rhaphidiam affinem, constituere, notis sat certis 

 distinctam. 



Multis enim exemplaribus, quae e diversis patriae nostrae regio- 

 nibus essent ad me perlata, observandis cognovi, eam Rhaphidiae 

 ophiopsis formam, quam Schummmel nil nisi varietatem esse vult, 

 ipsam pro peculiari specie esse habendam. 



Quam vero speciem Schummel in opusculo laudato sub nomine 

 Rhaphidiae crassicornis Hartl. commemorat, ea tam apertis distinctis- 

 que notis seiungitur a ceteris eiusdem generis speciebus, ut iure pro 

 subgenere *) censeri posse videatur, quamvis hucusque sola atque sin- 

 gula exstet, atque nova tantum specie, illi cognata, invenienda, ad ge- 

 nuini verique generis auctoritatem possit extolli. 



Quaestionibus meis etiam eo adductus sum, ut Burmeisteri 

 familiam Rhaphidiodeorum, genus Mantispae quoque complectentem, 

 dividendam, atque tam Rhaphidiodea quam Mantispiodea pro fami- 

 liis peculiaribus exhibenda esse censerem, quippe quum utraque haec 

 familia alteri analogico quidem, non vero generico, charactere sit co- 

 gnata, eamque ob causam altera ab altera seiungenda. 



") Quod nomine Inocelliae designo. 



