Distrib. geograph. 19 



regionibus magis ex eo, quod forte in peregrinatorum manus incidit, cognitis, 

 quam rite perlustratis, insectis ipsis denique, imprimis minutis, quae undique 

 obveniunt, nondum satis examinatis et illustratis, ut, quae e diversis regio- 

 nibus allata specie divergant conveniantve satis sit recensitum, iam omnino 

 in eo esse nobis videri non possumus, ut nisi quod periculi speciem prae 

 se ferat aliquid de distributione insectorum proferre valeamus, tum praeci- 

 pue de Staphylinorum, qui ob studii diffultatem et corporis habitum ingra- 

 tum et quam plurimum exiguum ab observatioribus et coliectoribus inse- 

 ctorum plerisque maxime neglecti sunt, rationibus geographicis minus non- 

 dum instructos nos esse elucet. Etiamsi observatones meae hac de re 

 paucae et imperfectae sunt, tamen eo minus eas promere dubito, quanto 

 magis studio huius familiae speciali intersunt. 



Numerus Staphylinorum relativus certe non adeo exiguus est, quam 

 e faunis plerisque et e catalogis collectionum patere videtur. In collectione 

 Dejeaniana, quam in omnibus coleopterorum familiis aequaliter fere locuple- 

 tem esse constat, Staphylini vix ultra tricesimam partem occupant, et Cara- 

 bis numero plus triplo inferiora sunt. In Stephensii contra enumeratione 

 Insectorum Angliae Staphylini quartam paene Coleopterorum partem am- 

 plectuntur, et Carabis duplo prope sunt numerosiora, et idem fere in Fauna 

 mea Marchica reperio, ubi Staphylini Carabos duplo numero superant. Hanc 

 eandem proportionem etiam omnino valere mihi persuasum, nam specierum 

 exoticarum copia eam ob causam exigua in collectionibus reperitur, quod 

 peregrinatores Staphylinis plerisque parvulis et victu absconditis minus quam 

 aliis Coleopteris colligendis operam navaverunt, et quamquam auctores qui- 

 dem (Perty, Lacordaire) Staphylinos in tropicis terris multo minus copio- 

 sos esse quam apud nos affirmarunt, tamen hanc rem non solum ob cau- 

 sam modo laudatam revera sic sese habere acclamare nequeo, sed eo etiam 

 de facto, quod insectorum quidem collector sedulus gnarusque, Dom. Mo- 

 ritz, ex America aequinoctiali tantum ex hac familia specierum numerum 

 apportavit, ut non modo ne minutarum quidem specierum copia tropicis 

 regionibus terrae nostrae praestare videantur, sed ex eadem etiam propor- 

 tione, quam apud nos valere memoravi, duplum fere eorum quam Carabo- 

 rum numerum collegerit. Cave autem, cum in quavis regione Staphylino- 

 rum copiam maiorem esse Caraborum numero constare videatur, ne ex 

 eadem ratione omnino Staphylinos numero duplo superare Carabos conclu- 

 das, cum Staphylinorum species singulae multo magis dissipatae sint, ut in 

 regionibus aliquantum distantibus Caraborum fauna maxima ex parte alia, 

 Staphylinorum eadem sit. Specierum Europaearum maiorum pars per to- 

 tam hanc orbis terrarum partem obvia est, ut nostrarum plurimae pariter 

 Lapponiam atque Siciliam habitent, et plurimae quae in tota Asia septen- 

 trionali (Sibiria) reperiantur species cum Europaeis congruant, multae etiam 

 per totam Orientem (Asiam minorem, Syriam, Aegyptum) inveniantur, aliae 

 pariter in America septentrionali indigenae sint, nonnullae remotioribus etiam 

 locis reperiantur. Sequentia sunt quae hac de re hucusque observavi facta: 

 Totam fere Europam et Orientem habitant: 

 Homalota gregaria. 

 Aleochara tristis. 



— bisignata. 



— nitida. 



2* ■ 



