— 260 — 
en bij ontgraven en oogsten geen noemenswaardig product zou 
opleveren. 
Bij de inboeting met wildhout-soorten slaagden het best 
Poespa (Schima) en Baroe (Manglietia), terwijl dit minder het 
geval was met de overige ook tot timmerhout geschikte soorten ; 
toch zal er met het inboeten dezer, nl. Heas ( Viter), Djamoe- 
djoe (Podocarpus), Pasang (Quercus), Saninten (Castanea) en 
Kipoetri (Podocarpus) worden voortgegaan, omdat de felle 
droogte in de jaren 1896 en ’97- wel voor het grootste deel 
oorzaak zal geweest zijn, dat bedoelde soorten jonge boompjes, 
welke in de schaduw en een vochtige omgeving waren opge- 
groeid, zijn afgestorven. 
Aan het onderhoud der plantsoenen werden kosten noch 
zorgen gespaard. 
De jonge tuinen werden voortdurend van onkruid schoon 
gehouden, terwijl ze bovendien evenals de oudere tuinen door 
een diep omwerken van den bodem tot krachtigen groei wer- 
den gedwongen. 
Tot deze grondbewerking werd echter eerst overgegaan na- 
dat de droogte was ingevallen en in het algemeen de werk- 
wijze gevolgd, welke sedert 1892 is ingevoerd, en reeds bij 
vorige verslagen uitvoerig werd omschreven. 
Alleen werden de greppels, welke in 1895 rechthoekig op 
de lengteas van het terras, en in het vorig jaar aan den voet 
van het talud der inkapping waren geslagen, thans dicht bij den 
buitenrand van het terras aangelegd, opdat hierdoor bescha- 
diging van jonge worteldeelen, welke zich weelderig in de grep- 
pels van vorige jaren hadden gevormd, zou voorkomen worden. 
Door deze verplaatsing der greppels en het tegelijk onder 
den grond werken van het onkruid en de afgevallen blad- 
massa wordt de bodem niet alleen zeer verrijkt door nieuwe 
humusvorming, maar tevens los en poreus, waardoor 00 
de in den grond aanwezige zouten gebonden blijven en weinig 
of niet door het regenwater worden opgelost en medegevoerd, 
en de humus langzamerhand, dus naar behoefte der planten, 
in oplosbare, stikstofhoudende verbindingen zich kan omzetten. 
