— 296 — 
De vaatbundels bestaan, zooals we reeds boven gezien heb- 
ben, uit houtdeel en zeefvaatdeel. Het eerste noemen wij Xy- 
leem, het laatste Phloeem. Tusschen beide bevindt zich reeds in 
den bladsteel één laag parenchym, het zoogenaamde cambium. 
Het phloeem ligt naar buiten, het xyleem naar binnen. In 
verband hiermede kan het cambium naar buiten nieuw phloeem, 
naar binnen nieuw xyleem vormen. 
De verschillende vaatbundels van den bladsteel zijn zijde- 
lings van elkaar gescheiden door strooken grondparenchym, 
die wij primaire mergstralen noemen. Het buitenste deel de- 
zer mergstralen, het deel dus tusschen de verschillende phloeem- 
deelen gelegen, bevat alcaloïd. 
Het cambium in den regel. niet, soms echter, en niet bepaald 
zelden, wèl. Het phloeem bestaat uit zeefvaten, geleidecellen 
en grondweefsel, het zoogenaamde phloeemparenchym; alleen 
het laatste bevat alcaloïd, de pmen: een niet. 
De mergstralen in het xy] d lealoïd bevatten, 
doen het echter lang niet altijd. De cylinder van grondpa- 
renchym in het centrum van den bladsteel bevat alcaloïd voor 
zooverre de cellen geen kalkoxalaat bevatten. De zoogenaamde 
gomhars-zakjes van den bladsteel bevatten geen alcaloïd; hars 
en looizuur kan er in, worden aangetoond. 
De knopschubben. 
Dit zijn eigenaardig vervormde bladeren, die de jonge 
organen van den knop beschermen. Deze hebben aan den 
binnenkant eigenaardige klieren, die een gomachtig vocht af- 
scheiden dat de jonge deelen tegen uitdroging beschut. Het 
buitenste, secerneerende deel dezer klieren bevat geen, het 
binnenste, rustende wel alcaloïd. In de parenchymecellen van 
de knopschubben vinden wij vrij veel alcaloïd, in de epider- 
mis en haren ís het niet aanwezig. Ook de afgevallen knop- 
schubben bevatten nog alcaloïd: zeer zuinig is de plant er 
dus niet mede. 
Wij zien dus dat een blad in zeer jeugdigen toestand, zoo- 
lang het nog geheel kleurloos is, geen alcaloïd bevat, dat het 
