zE 
alcaloïd weldra verschijnt, om op een zeker oogenblik zijn 
maximum te bereiken, waarna het gehalte weer afneemt tot 
het in het volwassen blad weer heel gering is. 
De stam. 
Wij kunnen de behandeling van dit gedeelte op logische 
wijze in twee afdeelingen splitsen. Wij zullen namelijk eerst 
dat gedeelte van den stam behandelen dat nog geen diktegroei 
heeft ondergaan: de primaire deelen, en vervolgens die welke 
reeds in de dikte zijn gegroeid: de secundaire deelen. 
L. Primaire stamgedeelten. 
Aan den top van elken stam of tak bevindt zich een knob- 
beltje waaruit alle deelen van den stam ontstaan. Het uiterste 
puntje van dit knobbeltje of groeipunt bevat geen alcaloïd. 
Weldra beginnen zich echter bepaalde cellen tot vaatbundels 
te differentieeren en zoodra dit het geval is bevatten alle 
eellen van het groeipunt, behalve juist die vaatbundel-initialen, 
alcaloïd. De epidermis bevat geen alcaloïd. 
Op een iets ouder stadium kunnen wij in den stam reeds 
een primairen bast of schors onderscheiden, daarbinnen een 
kring van vaatbundels en weer daarbinnen het zoogenaamde 
merg. De binnenste laag van de primaire schors heet zet- 
meelscheede. De cellen van den primairen bast bevatten veel 
alcaloïd, behalve zetmeelscheede en epidermis, die er vrij van 
zijn. In het merg neemt het alcaloïd spoedig sterk af; zoodra 
het is afgestorven verdwijnt het geheel. 
Ï%. Weefsels binnen de zetmeelscheede. 
Nemen wij een zeer jongen tak juist bij het allereerste be- 
gin van diktegroei dan vinden wij alcaloïd in het pericycle. 
De primaire mergstralen bevatten zoowel in de phloeem als in 
de xyleemtreek alcaloïd. Het cambium bevat geen alcaloïd. Het 
parenchym tusschen de houtvaten gelegen, het zoogenaamde 
vasalparenchym bevat weinig, het parenchym tusschen de zeef- 
vaten, het cribraalparenchym, bevat veel alcaloïd. 
