— 299 — 
alle nieuw gevormde elementen. Dientengevolge moeten som- 
mige dier elementen plat worden gedrukt om den jongeren de 
noodige ruimte te geven. Natuurlijk zijn het de dunwandige 
zeefvaten die deze platdrukking ondergaan. 
Hoe verder wij ons dus van het cambium naar buiten be- 
geven hoe minder zeefvaten wij tegenkomen daar deze tot 
onherkenbaar worden toe worden samengeperst. 
Nemen wij dus den bast van een kinaboom dan krijgen wij 
van binnen naar buiten: 
1° een streek rijk aan zeefvaten; 
2° een streek arm aan zeefvaten; 
3° den primairen bast zonder zeefvaten. 
Daar nu het bastparenchym wel, de zeefvaten geen alcaloïd 
bevatten, hebben wij hier de verklaring voor het reeds lang 
chemisch bekende, maar nooit verklaarde feit dat van buiten 
naar binnen toe het alcaloïd-gehalte afneemt. De eveneens 
alcaloïd-vrije bastvezels kunnen hier buiten beschouwing blij- 
ven, daar zij in vergelijking van de zeefvaten zeer weinig 
plaats innemen. Later wordt bij een kinaboom door kurk- 
vorming de primaire schors afgeworpen. De chemici heb- 
ben reeds gevonden dat ook bij oude boomen de buitenste 
laag rijker aan alcaloïd is dan de binnenste. Ook dit wordt 
door de zeefvaten verklaard daar ook hier het buitenste deel 
van den secundairen bast armer aan zeefvaten is dan het 
binnenste. 
Laten we nu nog eens meer speciaal zien welke elementen 
van den secundairen bast alcaloïd bevatten. De voorloopig 
tot rust gekomen afstammelingen van de cambiumecellen bevat- 
ten alcaloïd. Die welke later mergstraalcellen, mergplaatcel- 
len en bastparenchymeellen worden blijven alcaloïd bevatten, 
ja in hen neemt het alcaloïd zelfs sterk toe. Die welke zeef- 
vaten, geleidecellen of bastvezels worden, verliezen zeer spoedig 
hun alealoïd. 
In de primaire schors grijpen na den diktegroei veranderingen 
plaats. De subepidermale, alcaloïd bevattende, cellaag verandert 
zich in een alcaloïdvrij kurkvormend cambium. Aan den bin- 
