— 302 — 
IV. Gynaeceum. 
Gynaeceum noemen wij alle deelen die tot de zoogenaamde 
vrouwelijke voortplantingsorganen behooren. 
Het parenchym van den stijl bevat alcaloïd. In den wand 
van het vruchtbeginsel vinden wij meer alcaloïd in het naar 
buiten dan in het binnen gelegen parenchym. De epidermis 
bevat geen alcaloïd. Het deel dat de jonge zaden draagt, de 
placenta en de hoornachtige binnenwand van de vrucht zijn vrij 
van alcaloïd van af het begin hunner ontwikkeling. 
De eitjes (zeer jonge zaden) bevatten geen alcaloïd. Zeer 
weinig alcaloïd wordt in het tusschenschot der jonge vrucht aange- 
troffen. De bloemsteel en de jonge vruchtsteel bevatten alcaloid 
in het parenchym, niet in de zeefvaten. 
In het zaad noch in het embryo heb ik alcaloïd kunnen 
aantoonen. De groote hoeveelheden eiwitten, hier aanwezig 
maken het echter onmogelijk dit met volkomen zekerheid te 
zeggen. Alleen de macrochemische analyse van een groote 
hoeveelheid zaad zou hier zekerheid kunnen verschaffen. Er 
zou dan echter allerzorgvuldigst gewaakt moeten worden tegen 
verontreiniging van het zaad met deeltjes van den vruchtwand. 
De cotyledonen bevatten spoedig na de kieming weer alcaloïd. 
Algemeene resultaten. 
IL. Het alcaloïd bevindt zich niet in de zeefvaten maar in 
het parenchym. 
HI. Het is ook aanwezig in groene cellen. 
IIL. Normaal komt het alcaloïd steeds voor als inhoud van 
levende parenchymeellen of cellen, die slechts zeer weinig van 
parenchym verschillen. 
IV. Cellen die oxaalzuur bevatten, bevatten geen alcaloïd. 
V. In het algemeen (uitzonderingen komen voor) vinden 
wij in jonge organen, bladsteel, bladmoes, bij de groeipunten 
etc. het alcaloïd opgelost in het celsap. In oudere organen, bij 
voorbeeld in den secundairen bast, daarentegen in vasten, amor- 
phen toestand in de cel. 
VL. Dikwijls is het alcaloïd aanwezig in den vorm van 
