B oe 
zijn „Handbuch der Geophysik” 509 titels aanhaalt van werken 
over seismologie en dat deze lijst nog volstrekt niet volledig 
is en dagelijks toeneemt, moge voldoende zijn om aan te toonen, 
at dit onmogelijk zou zijn en dat in dit kort bestek niet 
meer dan eene vluchtige schets kon gegeven worden, waarin 
met enkele hoofdtrekken wordt aangegeven ’t geen er op dit 
gebied is voorafgegaan en wat in de toekomst verwacht wordt. 
IL. Reeds omstreeks het einde der vorige eeuw werd door 
verschillende astronomen opgemerkt, dat aardsche voorwerpen 
met verrekijkers waargenomen, op min of meer regelmatige 
wijze van plaats veranderden t). 
n 1782 vestigde pe SiLvABELLE de aandacht op dergelijke 
bewegingen te Marseille waargenomen en later (1813 — 1816) 
onderwerp Dr Carsaris, directeur van het Observatorium te 
Milaan deze quaestie aan een uitgebreid onderzoek zoowel met 
behulp van den meridiaankijker als van gevoelige slingers. 
Later werden deze waarnemingen in verschillende observa- 
toria herhaald en men vond, mits de aangewende middelen 
gevoelig genoeg waren, steeds dat de periodieke verwarming 
der aardoppervlakte rondom het observatorium, die van het 
gebouw zelf en die van de pijlers waarop de kijkers rustten, 
een periodieken invloed uitoefenden, maar dat ook weersver- 
anderingen onregelmatige verschuivingen in het leven konden 
roepen. 
Deze waarnemingen leidden als van zelf tot de vraag of de 
richting van de loodlijn op eene bepaalde plaats wel als vast 
mocht aangemerkt worden en of de zwaartekracht niet, zoo- 
wel voor richting als in grootte, aan kleine veranderingen 
onderworpen was, eene vraag die natuurlijk van groot belang 
is voor alle astronomen, die bij hunne meting van de richtng 
der vertikaal lijn of de loodlijn op den kwikhorizon uitgaan. 
Indien men een kijker vertikaal stelt boven een kwikspiegel, 
E. von Regevr-Pascuwirz. Das Horizintalpendel, Nova Acta. 
En Car. Dedtsch. Akad., Bd. LX. 
