beperkte stuk inderdaad de eenige plek van samenhang is, 

 aangezien de verdere oppervlakte van de placentaire knobbel 

 even weinig met de daartegenoverliggende moederlijke lagen 

 versmolten is als dit het geval is met de vruchtvliezen zelve. Over 

 de histologie en het eerste ontslaan van de Tarsius-placenta zal 

 ik in eene latere verhandeling nadere bijzonderheden mededeelen. 



Aansluitende aan de thans gebruikelijke nomenclatuur zou 

 men de Tarsius-placenta ongetwijfeld onder de schijfvormige 

 placenta's rangschikken. Er is geen de minste schijn van ver- 

 gelijkbaarheid met het diffuse type, hetwelk tot nog toe be- 

 schouwd is geworden als de placentaire type waartoe de Le- 

 muriden behooren 1 ). 



De navelstreng door welke het embryo met de placenta 

 verbonden is blijft naar verhouding kort: zij is voorgesteld in 

 figuren 20 en 21 en bevat zeer in het oog vallende vaten. 

 Bovendien wordt in figuur 21 de vertakking dezer vaten op 

 de placenta aangegeven, zooals dit in een spiritus exemplaar, 

 na het verwijderen van het foetus, werd waargenomen. Figuur 49 

 stelt de vruchthulsels en de placenta met afgebroken navel- 

 streng daar, nadat zij uit den uterus verwijderd zijn en ook 

 het foetus zich uit deze vliezen heeft vrijgemaakt. 



Daar de hier afgebeelde vruchthulsels geconserveerd werden 

 nadat het foetus was vrijgekomen zijn zij minder uitgerekt en 

 doorschijnend dan die van figuren 18 en 47. De nageboorte 

 van Tarsius die op de gewone wijze wordt uitgedreven en 

 niet als bij Talpa in situ geresorbeerd wordt, bestaat uit deze 

 zelfde onderdeden: de vliezen zijn dan meer samengeplooid en 

 tegen de knopvormige placenta aangedrukt clan in figuur 49. 



Van Tarsius bezit ik embryonen van de vroegste klievings- 

 stadia af tot de pasgeboren jongen toe. Twee daarvan zijn 

 voorgesteld in figuren 46 en 47. In eerstgenoemde figuur 

 verdient de betrekkelijk belangrijke grootte van den kop onze 

 aandacht; in de tweede de wijze waarop ledematen, vingers 



