ontstaan zijn. Bij Nycticebus is de verdeeling dezer klier- 

 openingen over de oppervlakte meer gelijkmatig: klieropeningen 

 liggen daar in den bodem van bijna ieder afzonderlijk hokje 

 van het mucosa-netwerk. De ligging dezer klieren is in figuur 

 38 nog door eene eenigszins donkerder schaduwing op den 

 bodem dezer afdeelingen aangegeven. 



Figuur 39 en 40, die bij zeer zwakke vergrooting geteekend 

 zijn, geven de juiste onderlinge verhouding aan tusschen de 

 moederlijke en embryonale weefsels op eene doorsnede die 

 tegelijker tijd het chorion en den uteruswand treft. In figuur 

 40 zijn van den laatstgenoemde zoowel de muscularis als de 

 mucosa aangegeven, terwijl de verhevenheden van het slijm- 

 vlies, die het zoo straks genoemde eigenaardige netwerk 

 vormen, hier zichtbaar zijn als even zoovele naar binnen ge- 

 richte uitpuilingen. 



Zij zijn alle bedekt met een epithelium, dat zelfs in het 

 vergevorderde stadium gemakkelijk kan onderscheiden worden. 



Vlak onder dit epithelium verloopen talrijke fijn vertakte 

 moederlijke bloedvaten, die in alle opzichten vergelijkbaar 

 zijn met degene, die zoowel door Turner als door Milne 

 Edwards langs den weg van injectie bij de Lemuriden van 

 MadagMscar zijn aangetoond. 



De chorionvlokken van Nycticebus blijken zeer nauwkeurig 

 te passen in deze cryptvormige ruimten en het verdient opmer- 

 king, dat het epithelium op de vlokken op velerlei plaatsen 

 zeer veel dikker en belangrijker is, dan datgene wat daartegen- 

 over op de moederlijke oppervlakte wordt aangetroffen. 



In de vlokken vinden wij talrijke embryonale capillaria, die 

 alweder vlak onder deze epitheliumlaag hun verloop nemen. 

 Twee bloedvoerende vlokken zijn dus door niet meer dan de 

 dikte van twee cellagen gescheiden, van welke twee de 

 moederlijke cellaag minder hooge cellen vertoont. 



De hierbovengenoemde holten (R) in het chorion zijn be- 

 kleed door eene onmiddellijke voortzetting van het chorion 

 epithelium. Kleine bloedvoerende vlokjes met een veel minder 

 omvangrijken kern van bindweefsel springen naar binnen in 



