61 



den *), Lieberkühn 2 ) en Hensen 3 ). Bij deze onderzoekingen werd 

 vooral van het konijn en de vleermuis gebruik gemaakt; Heape 

 voegde de mol daaraan toe, Selenka verschillende andere knaag- 

 diersoorten en de opossum, terwijl de egel en de spitsmuis door 

 mijzelven bestudeerd werden. Kort geleden hebben ook Üüval 

 en Robinson de rat en de muis op nieuw bestudeerd. Toch 

 zijn wij op dit oogenblik nog zeer ver verwijderd van eene 

 onderlinge overeenstemming van die verschillende onderzoekers 

 met betrekking tot de beteekenis en de wording van de ver- 

 schillende samenstellende deelen van de vroege tweebladige 

 zoogdierkiemblaas. 



In zijne bekende verhandeling over de vroegste ontwikke- 

 lingsgeschiedenis van het konijn was van Beneden een der 

 eersten, die ons een volledig stel afbeeldingen verschafte van 

 de klieving van het zoogdierei en van de stadiën die daarop 

 volgen en die gelegen zijn tusschen de klieving en het twee- 

 bladig stadium van de kiemblaas, waarbij het mesoblast zijne 

 eerste verschijning maakt. 



Verschillende van zijne afbeeldingen zijn sedert in ieder 

 handboek overgegaan, ofschoon aan zijne interpretatie, zoowel 

 van de vroegste als van de latere stadiën, niet wordt vastge- 

 houden in den aanvankelijk door hem aangegeven zin. Wat 

 de vroegere stadia betreft, zoo hebben zoowel Lieberkühn (1. c.) 

 als Kölliker 4 ) bewezen, dat niet alleen het binnenste celblad, 

 maar dat ook het ektoderm van liet embryo uit de binnenste 

 celmassa ontstaat, d. i. uit van Bexeden's masse endodermiqiie. 

 Met betrekking tot de latere stadia toonden zij aan dat van 



. 686; vijfjaren later 



2) „üeber die Keimblatter der Siiugethiere", Gratulaüonsaehri/i Na**. 

 Marburg, 1879. 



3) „Beobachtungen über die Befruebtung und Entwickelungder Kanineben 

 und Meerschweinchen", Archiv f. Anatomie und Ontwiekt <- 



