70 



konijn een scherpere grenslijn tusschen die beide vast te 

 stellen dan thans mogelijk schijnt. 



Opmerking verdient het althans dat zelfs in laatstgenoemde 

 gevallen, waar dus in de latere ontwikkelingsstadiën der kiem- 

 blaas de scherpe afscheiding niet altijd mogelijk is, toch in de 

 vroegere stadiën dienaangaande geen twijfel behoeft te bestaan. 



De Ornithodelphia zijn nog niet onder den invloed gekomen 

 van de oorzaken, die bij de hoogere placentale zoogdieren de 

 ontwikkeling van een bepaald trophoblast beheerschen. Wij 

 mogen misschien verwachten bij de Didelphia enkele overgangs- 

 stadiën te zullen aantreffen. Zoo zullen misschien de vroegste 

 stadiën van Phascolarctos , waarvan het ei door Caldwell be- 

 schreven werd, uiterst leerzaam blijken te zijn. Reeds heeft 

 Selenka bij de opossum zeer eigenaardige woekeringen in de 

 buitenste laag van de jonge kiemblaas beschreven (l. c. Heft 

 4, plaat 20, figuren 2, 5 en e) hetwelk zonder twijfel als een 

 voorloopige inrichting moet worden opgevat, die reeds heen wijst 

 naar de zoo veel belangrijkere woekeringen die het trophoblast 

 bij vele hoogere zoogdierorden ondergaat. 



In dit opstel werd er reeds op gewezen dat zoowel bij 

 Tarsius als bij Tupaja gedeelten van het trophoblast aan zeer 

 levendige en omvangrijke woekeringsprocessen onderhevig zijn 

 die de placentaire vasthechting van de kiemblaas voorbereiden, 

 terwijl ik in vroegere verhandelingen soortgelijke werkzaamheid 

 voor Erinaceus *) en Sorex 2 ) beschreven heb. 



De beschouwingen van Robinson hebben er toe bijgedragen 

 om het aandeel van het entoderm in de vorming van de 

 zoogdierkierablaas meer op den voorgrond te brengen. Daarentegen 

 heeft E van Beneden beweerd 3 ) dat de binnenste laag van 

 de zoogdierkiemblaas niet homoloog is met het entoderm van 

 Amphioxus maar beschouwd moet worden als een dojerhulsel 



1) Quart Journ. of Mier. Science i 



2) Ibid. vol 31. 



3) Anat Anzeiger III p. 713. 



