— 105 — 



„afstand te bespeuren reuk van zwavelwaterstof den aard te 

 „kennen geeft." 



De bron is blijkbaar die onder mijn nummer 27 vermeid. 

 De Dr. Djawa, die het water verzamelde, geeft als temperatuur 

 op 42° R. (52.5° C). Uit mijne, uit het scheikundig onder- 

 zoek getrokken, besluiten zal men zien, dat ik twijfel of het 

 door mij ontvangen water wel van de aangegeven plaats af- 

 komstig is. Moens vond 0,25 grm. vaste stof per liter, ik 

 0.1467 grm., een verschil dat echter ook aan den meerderen 

 toevloed van water in de kom uit het beekje Toetoeasen kan 

 geweten worden. De bron schijnt in allen gevalle meer merk- 

 waardig te zijn om het belangrijke natuurverschijnsel, dat men 

 er waarneemt, dan wegens geneeskrachtige werking, waarvan 

 in den beschnj venden staat trouwens ook geen sprake is. De 

 zwavelwaterstof-reuk, dien Moexs wèl, ik niet, aan 't water 

 waarnam, kan in het eerste geval door ontleding zijn veroor- 

 zaakt. Den reuk naar zwavelwaterstofgas, dien Von Rosexberg 

 bij de bron waarnam, verklaar ik dan zooals in mijne „Beslui- 

 ten" sub n°. 39. 



In dl XXXII, bladz. 194 (anno 1871) beschrijft E. Polak 

 het onderzoek van water uit eene warme bron aan den kant 

 van de rivier Moinit, op een afstand van 6 — 10 vademen van 

 den zeeoever, in de afdeeling Amoerang, en ook van het water 

 uit de rivier Moinit. Het water werd verzameld door den 

 toenmaligen Controleur der 2 9 klasse F. S. A. De Clerq, vroe- 

 ger Officier van gezondheid. Zijne beschrijving en waarne- 

 mingen doen dus eene groote mate van juistheid onderstellen. 

 De nabijheid der zee, het groote chloornatrium gehalte (11,4738 

 grm. per liter), alsmede eene hoeveelheid per liter van 0,9077 

 grm. chloormagnesium en 0,8752 zwavelzure kalk tegenover 

 slechts 0,2627 grm. koolzure kalk en 0,1569 grm. koolzure 

 magnesia met sporen van j odium en ijzeroxydule, doen ver- 

 menging met zeewater onderstellen. 



Het water der bronnen Paso Moinit komt op mijne lijst 

 onder n°\ 122—124 voor. Nummer 124 komt ongeveer met 

 het bronwater dat E. Polak onderzocht overeen. 



