— 181 — 



Een en ander doet mij veronderstellen dat de zoutbronnen 

 zich bevinden in een laag gesteente van dezelfde formatie als 

 hare wanden, die zich slechts weinige meters onder den be- 

 ganen grond, over eene groote oppervlakte, minstens tot de 

 Ajer Medidi, uitstrekt. 



De wijze, waarop door de bevolking van bovengenoemde 

 marga uit die bronnen het zout wordt gewonnen, is nog zeer 

 primitief en de productie luttel. Het oude bijgeloof brengt 

 mede dat men van de vroegere wijze van zoutwinning, zelfs 

 in de kleinste bijzonderheden, niet afwijkt. 



Tot het putten van het water uit de grootste bron, de eenige 

 die thans nog wordt geëxploiteerd, bedient men zich van 

 bamboekokers inhoudende 2 a 2'/ 2 Liter, die aan een dito 



Aangezien men het zout verkrijgt door indamping van het 

 water door middel van een houtvuur, is in den naasten omtrek 

 van de bron al het daartoe bruikbare hout reeds weggekapt, 

 zoodat het terrein een met gras en alang-alang begroeide 

 vlakte vertoont. 



Het water moet men thans daarom vervoeren naar verder 

 afgelegene plaatsen, in de nabijheid waarvan nog voldoende 



gebruik van bamboekokors van A Liter inhoud, die in een 

 groote mand op don rug worden gedragen. Xaar gelang de 

 vracht bestemd is voor een man of voor eene vrouw besraat 

 zij uit 7 a 5 van deze kokers. 



De zoutbron kan, voor dat het water doei- het bezinksel te 

 troebel en mitsdien voor de zoutwinning onbruikbaar is ge- 

 worden, 25 mansvrachten (ambinans) bij gestadig putten op- 

 leveren. Aan haar lot overgelaten, is zij dan in 5 a b' uren 

 weder tot het vaste niveau gevuld. 



Tot het verwerken van die 25 vrachten, dus van 7 x 4 x 25 

 of 700 Liters water, heett men 10 dagen noodig, gedurende 

 welken tijd dat water onder gestadig toevoegen in ijzeren pannen 

 (wadja's) van 2 / 3 Meter middellijn dag en nacht zacht aan de kook 

 wordt gehouden. De stookplaatsen bestaan uit mijtvormige ovens 



