Zij voelde op 't kritieke oogenblik een tinteling in al haar 

 vingers, en rook een duidelijke („zwavelachtige") ozonlucht. 

 Haar geheele lichaam was verdoofd en haar linkerbeen bleef 

 gedurende een kwartier uurs als verlamd. Zij werd door haar 

 zuster uit de voorkamer naar de binnengalerij „gesleept", 

 daar de beide beenen dienst weigerden. Mevrouw Bom „voelde 

 haar zwaarder worden." Toch kwam ook mevrouw Loreij 

 met den schrik vrij, en toen ik de patiënt zeer kort na 't onge- 

 val bezocht, waren alle verdoovings- en verlammingsverschijnse- 

 len geweken en was de lij der es volkomen hersteld en even 

 kalm als anders. 



Kan die bol een voortbrengsel van door den schrik opge- 

 wekte verbeelding geweest zijn? Dus een optisch bedrog? 



Neen, meent mevrouw L. Want zij was op niets ongewoons 

 hoegenaamd verdacht geweest toen de bol plotseling voor haar 

 zweefde. Toen eerst volgde de schrik. Ook hoorde zij geen 

 slag en zij herhaalde den volgenden dag wat zij zich volko- 

 men herinnerde goed en duidelijk gezien te hebben. 



Haar zwager, Mr. Bom, heeft wel een gewonen donderslag 

 gehoord terwijl hij in zijn bureau (de noordelijke voorkamer) 

 aan de schrijftafel zat te werken. De op die tafel staande 

 studeerlamp was plotseling uitgedoofd, en daarom stond Mr. 

 B. van zijn stoel op en ging hij naar de binnengalerij, waar 

 hij eerst door de dames te weten kwam wat er gebeurd was. 



Banjoemas, 21 Mei 1894. 



