— 427 — 



een eenigszins Australisch karakter. Onder talrijke andere merk- 

 waardige planten vond ik hier de eigenaardige Clerodendron 

 Hsriilosum [)K<'c. ren heestertje, welks holle, met kleine ope- 

 ningen voorziene stengelleden aan talrijke mieren tot woonplaats 

 dienen. Ook bekerplanten waren hier in groot aantal en wel 

 in een dozijn soorten, waaronder één wegens haar sehoone, 

 bont gekleurde urntjes door de Dajaks naar den argusfasant 

 „antoejoct aroewai" genoemd wordt. Door de Maleiera werden 

 deze planten schertsend „kantong kosong", d. i. ledige beursjes, 

 genoemd. Deze benaming is echter eigenlijk zeer onjuist, want 

 meestal vindt men in de bekers water, dat door talrijke doode 

 diertjes verontreinigd is, of een taaie, slijmerige, eiwitachtige 



Na een marsch van vijf uren bereikten wij liet aan den voet 

 van den Kenepai, te midden van een uitgestrekte ladangwil- 

 dernis met jong hout gelegen huis der Dajaks, die zich, naar 

 een van den Kenepai komende, voorbijstroomende beek, Ma- 

 noeal-Dajaks noemen. Van hieruit doorzocht ik de volgende 

 dagen den omtrek, die echter uit een botanisch oogpunt weinig 

 bijzonders opleverde. Daar mijn voeten reeds te Smitau dooi- 

 de tallooze muskieten weer in bedenkelijken toestand gekomen 

 waren, moest ik eindelijk den van 's Lands Plantentuin meege- 

 nomen plantenzoeker alleen laten botaniseeren, en het vertrek 

 naar den berg Kenepai van dag tot dag verschuiven. De tijd 

 vervloog echter en, aangezien mijn verlof in Januari eindigde, 

 brak ik den 29 en December eindelijk op. Het was er nu om te 

 doen voor het vestigen van een station een plaats te kiezen, 

 zoo dicht mogelijk bij den top, en toch voldoende van water 

 voorzien. De meegenomen Dajaks, die mij zulk een plaats 

 zouden aanwijzen, hadden dat echter of niet begrepen, óf, wat 

 nog waarschijnlijker is, zij hadden geen lust mijn barang nog 

 hooger den berg op te sleepen. Slechts een half uur van het 

 huis verwijderd maakten zij halt op een plaats, vanwaar men 

 onmogelijk, al verzamelend, in één dag naar den top en terug 

 kon komen, en beweerden, dat er hooger geen water meer zou 

 zijn. Dat scheen mij zeer onwaarschijnlijk toe wegens de water- 



