- 428 - 



rijke, van den Kenepai komende beken, en na lang over en 

 weer praten haalde ik de lieden over verder te gaan. Na een 

 goed eind weegs afgelegd te hebben, vond ik een kleine beek 

 boven aan een helling, liet hier de barang neerleggen en ging 

 met 2 man verder, om naar een nog hooger gelegen plek te 

 zoeken. Na geruimen tijd werd er een gevonden, en om zeker 

 te zijn, dat de koelies inderdaad zouden meekomen, ging ik 

 zelf weer terug om ze te halen. Nogmaals ging ik een heel 

 eind alleen vooruit, om naar een nog dichter bij den top ge- 

 legen plaats uit te zien, maar te vergeefs, en dus moest ik 

 reeds halverwege den berg den pondok laten in elkaar zetten, 

 na het grootste deel van den weg 3 maal afgelegd te hebben. 



De Kenepai is een spitse, 1125 M. hooge kegel, waarvan 

 naar verschillende kanten lange uitloopers uitgaan, welke door 

 diepe kloven, waarin waterrijke woudbeken bruisen, van elkaar 

 gescheiden zijn. Op de helling van een dezer uitloopers, die 

 bij het huis der Manoeal-Dajaks eindigt, lag de pondok. 



Reeds den 30 8ten December besteeg ik den top. Eerst loopt 

 de weg in meestal horizontale richting nog langs den rug van 

 den vermelden uitlooper, gaat daarna echter steil tegen den 

 berg op, die met opgaand bosch bedekt is tot dicht bij den 

 top, die den struikachtigen plantengroei van het hooggebergte 

 draagt. Slechts weinig soorten hebben hier nog een boomachtige 

 groei wijs. Het struikgewas wordt voornamelijk gevormd door 

 twee Rkododendrons, waarvan de eene met prachtige, groote, 

 gloeiend roode bloemen prijkte, terwijl ik van de andere helaas 

 slechts vruchten vond. Tusschen de takken der heesters hadden 

 zich hooge met mos begroeide hoopeu humus verzameld en alle 

 tusschenruimten waren ingenomen door een houtachtige varen, 

 waarvan de harde stammetjes, slechts enkele voeten hoog, een 

 onaangenaam dicht dwergbosch vormden. Daarenboven was het 

 struikgewas met een in groote hoeveelheid voorkomende, klim- 

 mende Nepenthes doorvlochten. Ofschoon ik nu den bijgeloo- 

 vigen Dajaks verzekerde, dat al het ongeluk, dat het omkap- 

 pen der struiken tengevolge zou hebben, slechts op mij, als 

 geestelijke oorzaak, zou nederkomen, waren noch zij, noch de 



