- 429 - 



beide medegenomen pradjoerits daartoe te bewegen, zoodat ik 

 mij zelf met een kapmes (parang) een weg moest banen, en 

 wel in het begin door een soort van, met struikgewas overdekte, 

 tusschen de humusstapels doorgaande mollegangen. 



Daar zich op den top slechts weinige dwergboomen bevinden, 

 had men van daaruit een onbelemmerd uitzicht. Helaas trof ik 

 het slecht met het weder, en had ik slechts een eindelooze, melk- 

 witte nevelzee beneden mij. Niet veel beter trof ik het den 

 4 den Januari 1894 bij de tweede bestijging van den top. Tusschen 

 de wolken door, die zich ten slotte weer tot een dichte nevel- 

 massa samenpakten, kreeg ik slechts bij gedeelten een onmetelijk 

 boschlandschap beneden mij te zien, en was zeer in de verte 

 nog juist het merengebied van Poelau Madjang te onderscheiden. 



In Januari eindigde mijn verlof, en het werd hoog tijd, als 

 ik de Januari-mail naar Batavia te Pontianak nog halen wilde. 

 Daarom daalde ik den 5 den Januari weer af naar de Dajaksche 

 woning, om daar de toebereidselen voor den terugkeer naar 

 Smitau te maken en vertrok den 7 den van onze landingsplaats 

 aan de Soengei Kenepai, waar ik nog een avontuur had, dat 

 licht noodlottige gevolgen na zich had kunnen sleepen. 



Door het hooge water was onze landingsplaats te voet niet 

 te bereiken. Ik moest dus de barang een heel eind verder 

 stroomopwaarts bij een pangkalan, die bij gewonen waterstand 

 alleen voor kleine sampans bereikbaar is, achterlaten, en voer 

 in een zich hier bevindend vaartuigje naar de lager gelegen 

 pangkalan. Hier liet ik, om onder de dwars over den stroom 

 liggende boomstammen door te kunnen komen, het dak van 

 één onzer vier bidars afnemen en voer daarmee de rivier weer op. 



Het glas en de wijzers van mijn horloge waren reeds lang 

 het offer geworden van het onrustige leven in de wildernis 

 en gedurende het botaniseeren onderweg had ik daardoor niet 

 gemerkt, dat de avond begon te vallen. Toen ik nu met de 

 bidar een goed eind stroomopwaarts had afgelegd, worden wij 

 door de invallende duisternis verrast. Lantarens hadden wij 

 niet en wij moesten dus met behulp van lucifers den weg dooi- 

 den donkeren nacht zoeken. Deze waren echter spoedig ver- 

 28* 



