— 442 — 



Molengraaff gelogeerd had. Zij was wel veel ruimer dan die 

 aan de westzijde, maar, daar er niet voldoende water was voor 

 een eenigszins langdurig verblijf van een grooter aantal personen, 

 bleef mij niets anders over, dan mij in het Poenanhol aan de 

 westzijde zoo huiselijk mogelijk in te richten. Toen ik later 

 na de aankomst der koelies niet meer alleen het mikpunt der 

 omzwervende insektenscharen was, en ieder der koelies zijn 

 deel in ontvangst genomen had, werd het dan ook na eenige 

 dagen zeer dragelijk, en, toen ik mij geheel ingericht had, zelfs 

 gezellig in het hol. Ter onderscheiding van Prof. Molengraaff's 

 „roema batoe" (steenenhuis) werd dit, naar zijn meest karak- 

 teristieke eigenaardigheid „roemah koetoe" (vlooienhuis) genoemd. 

 De grot zelf schijnt bijna als in de rotsen uitgehouwen en 

 heeft ongeveer den vorm van een parallelopipedum. Zij is 

 niet zeer groot en er is slechts plaats voor weinig personen. 

 De overhangende rotsen vormen evenwel nog een breede voor- 

 galerij, ruim genoeg zoowel voor mijn barang als voor de 

 hutten der Dajaks en mijn stookplaats. Links van de grot 

 bevond zich nog een kleinere holte in de rotsen, die tot keuken 

 ingericht werd. Het benoodigde water viel vóór de grot als 

 een gordijn druppelsgewijs van den bovenkant van den rotswand 

 naar beneden. Toen ik nu later nog drie openingen in het woud 

 had laten kappen om het uitzicht vrij te maken in zuidweste- 

 lijke richting naar den nabijzijnden berg Amei Ambit, naar het 

 westen op den Boekit Tilom, de gevreesde verblijfplaats der 

 „antoes" (geesten) met zijn loodrechte rotswanden, hooge water- 

 vallen en met bosch gekroonde rotskruin, en naar het noord- 

 westen over de onafzienbare vlakte der Mandei en Boven- 

 Kapoeas, was mijn troglodieten- verblijf ten slotte werkelijk zoo 

 bewoonbaar geworden, dat mijn troglodietische voorvaderen mij 

 zeker zouden benijd hebben. Bij het vrijmaken dezer drie uit- 

 zichten stortte een groep groote boomen, meermalen met donde- 

 rend geraas tegen rotsen slaande, diep in het dal, waardoor 

 ik gewaar werd, dat ik mij op een smal terras bevond, dat in 

 het westen beneden mij door een bijna even steilen rotswand 

 begrensd werd als in het oosten boven mij. 



