— 379 — 



der uitbarsting hoe langer hoe duidelijker; de bladeren en 

 takken hingen neer onder 't gewicht van de grauwe asch, 

 terwijl de grond bedekt was met eene blauwe modder, en toen 

 wij op een 500 M- van den krater waren, was er geen groen 

 blaadje meer te zien, terwijl de modderlaag steeds dieper werd. 

 De neergevallen takken waren vóór onzen komst van den weg 



Op den zuidelijken rand van den krater aangekomen, maakte 

 het bosch, dat achter ons lag, op ons den indruk, als of het een 

 bosch was van gepotlood ijzeren boomen zonder kruinen ; alle 

 takken waren onder het gewicht der asch gebroken en de 

 stammen waren met eene grauwe laag bedekt. 



Ook het gezicht op den krater was anders dan vroeger. De 

 Kau-ah-Ratoe (zooals Junghuhn den oostelijken krater noemt; 

 de Inlandsche bevolking noemt hem Kawah-Oepas enKauah- 

 Ratoe den westelijken, die volgens Juxöiiuhn Kawah-Oepas 

 heet) had dezelfde borrelende werking met uitstooting van 

 eenigen damp, die hij gedurende de laatste twee jaren steeds 

 vertoonde en die hij ook in den tijd van Jujsghuhn had. Het 

 kratermeer was echter veel grooter geworden dan het vóór den 

 natten moesson was, wat aan de vele regens van de laatste 

 maanden zal moeten worden toegeschreven. Misschien moet 

 de geheele uitbarsting worden verklaard uit de groote hoe- 

 veelheid water, die door den bodem is opgeslurpt, tot welke 

 verklaring men geneigd is, omdat men noch op de buitenhellingen, 

 noch beneden in den krater, noch op den rand vlak boven de 

 nieuw ontstane opening een sterkere zwavellucht waarneemt 

 dan vroeger, terwijl er toch voortdurend een vrij dichte kolom 

 van damp omhoog stijgt. 



De grootste verandering heeft echter de Kawah-Oepas (volgens 

 de bevolking Ratoe) ondergaan. Deze krater, waarvan .Ju.v.iii nx 

 z'LTt. dat hij „geheel en al uitgedoofd schijnt" gaf reeds sedert 

 eenigen tijd teeken van leven. 



Dat in Maart 1895 het kratermeer anders van vorm was dan 

 in Augustus 1894 zal wel aan den regen van den Westmoesson 

 gelegen hebben, maar in September 1895 vertoonden er zich 



