1892.] P. Briilil — Be Ranunculaceis Indicis Disputationes. 281 



Aquilegiae vulgaris genuinae calcaribus i*ectis nequaquam hamatis ; et 

 calcaria Aquilegiae alpiuae, vix unquam recta, in Appennino septen- 

 trionali fere more Aquilegiae vulgaris incurva iuveniuntur, stirpes vero 

 foliis Aquilegiae alpinae typicae instructae sunt neque cum Aquilegia 

 Bertolonii confuudendae. Sed ad species himalaicas revertaniur. Sunt 

 in terra gilgitensi et in Kashmiria stirpes caule elato insigniter folioso 

 foliis valde divisis atque haud raro triternatis floribusque mediocribus 

 affinitate artissima inter se iunctae ; sed calcaria nunc perbrevia et 

 circinnatim incurva Aquilegiae glandulosae, nunc lamina paullo bre- 

 viora et manifesto incurva, uti haud raro sunt iu Aquilegia Einseleana, 

 nunc subrecta et lamina sublongiora Aquilegiae Moorcroftianae typicae. 

 Neque forma ilia, quae in montibus altissimis ad nivem deliquescentem 

 nascitur et cui, auctore Bakero, Aquilegiam nivalem nomen dedit Fal- 

 coner, variatione calcaris minus insignis ; stirpes sunt humiles, foliis 

 biternatis, foliolis margine sese obtegentibus reniformibus vel late 

 rotundato-deltoideis, floribus saepius mediocribus, sepalis caeruleis vel 

 violaceis, carpellis quinque, atque omnibus notis, calcaribus exceptis, ita 

 inter se congruunt ut ne in varietates quidem divelli possint. Flores 

 vero plurimi calcar habent crassiuscule conicum et vix incurvum for- 

 marum quarundam Aquilegiae alpinae ; reliquorum autem calcaria 

 nunc graciliora atque omnino Aquilegiae pyrenaicae, nunc brevia et 

 circinnatim involuta uti in Aquilegia glandulosa ; haec est forma cuius 

 Hooker Alius et Thomson in Flora imperii indici nomine Aquilegiae 

 iucundae mentionem faciunt, neque revera ab Aquilegia iucunda 

 Fischeri distinguenda est nisi petalorum lamina truncata vel emarginata 

 nee rotundata staminibusque saepius limbum subaequantibus. Quibus 

 rebus expositis satis docuisse videmur calcarium figuram ad species 

 indicas discernendas parvi momenti esse. 



Jam vero parastemones propter eorum varietatem praetermittamus. 

 Sed de carpellis pauca dicenda esse putamus. Pistilla autem starni- 

 nibus longioribus 1-5 mm. breviora vel 4 mm. longiora in A pubiflora, 

 2 mm. breviora vel 3 mm. longiora in A. kunaorensi suaveolenti, 4 mm. 

 longiora vel 1 mm. breviora in A. nivali, 1 mm. longiora breviorave in 

 A. oxysepala, 2 mm. longiora vel 3 mm. breviora in A. Moorcroftiana, 

 1-5 mm. breviora vel fere 1 mm. longiora in A. alpina. Parvi igitur 

 interest utrum stylus ultra stamina emineat an a staminibus superetur. 



Styli autem primum saepissime recti, sed pollen postquam ventorum 

 insectorumque ope dispersum est, parte stigmatosa saepissime paullum 

 dilatata, apex styli haud raro plus minusve manifesto recurvatur. 

 Occurrunt styli apice recti ac plus minusve recurvi nee raro fere revoluti 

 in Aquilegia nivali, vulgari, fragranti, et stylus Aquilegiae pubiflorae et 

 Moorcroftianae nunc rectus nunc apice circinnatim curyatus invenitur. 



