1592.] P. Briihl — I)e Ranunculaceis Indicts Dispututiones. 283 



quorum folliculi recti et paralleli sunt, ut in A. oxysepala et A. cau- 

 casica. 



Quid igitur est ? Nonne videmus omnia signa, quae ii, qui rerum 

 herbariarum europearum periti sunt, ad discrimen specierum generis 

 Aquilegiae adhibuerint, in stirpibus himalaicis et sinensibus fluxa esse 

 atque omnino cadere ? Nonne videmus Aquilegiam fragrantem, uti 

 gTadatim in Aquilegiam Moorcroftianam et Aquilegiam kunaorensem 

 suaveolentem transit, ita cum Aquilegia pubiflora artissimis affinitatum 

 vinculis coniunctam esse ? Nonne videmus formam illam raram et 

 speciosam in iugis provinciae Grarhwal ortam, quae ab Aquilegia alpina 

 morpliologice certe non seiungenda est, nihil aliud esse nisi varie- 

 tatem Aquilegiae kunaorensis ? Nonne videmus Aquilegiam nivalem 

 quae ipsa, et recte quidem, a Bakero varietas Aquilegiae glaucae, id 

 est Moorcroftianae existimatur, non solum Aquilegiam pyrenaicam 

 omnibus rebus imitari, sed etiam Aquilegiae iucundae quam proxime 

 appropinquare ? Nonne verisimile est stirpes illas quae in valle Nila 

 una cum Aquilegiae pubiflorae stirpibus crescunt, sed propter figuram 

 calcarium indumentumque caulis atque foliorum ad varietatem Kare- 

 lini Aquilegiae vulgaris referendae sunt, nihil aliud esse nisi form as 

 Aquilegiae pubiflorae, quae, quasi atavismo, ut ita dicam, ad parentem 

 Aquilegiam vulgarem spectent ? Si vero folia, calcaria, fructus, reli- 

 quae denique partes stirpium himalaicarum atque sinensium ita vari- 

 abilia evadant, ut eandem varietatem floribus nunc Aquilegiae pyre- 

 naicae, nunc Aquilegiae iucundae, nunc Aqnilegiae alpinae ornatara 

 inveniamus, nonne notae, quibus A. Einseleana, Bertolonii, nigricans, 

 discolor, Ebneri, atrata, aliaeque internoscuntur, nimis viles ad species 

 discernendas videantur ? Cognitio igitur varietatum Aquilegiarum 

 indicarum ac sinensium nos in eandem sententiam adducit, ad quam 

 abhinc multos annos* Hooker filius et Thomson scrutatione speci- 

 erum europaearum aliarumque perducti fuerunt : Aqiiilegiam vulga- 

 rem, alpinam, glandulosam, viscosam, pyrenaicam, Moorcroftianam, 

 pubifloram, aliasque complures speciem unam efficere, insigniter quidem 

 variabilem et propter formas plures in propinquas sensim sensimque 

 transeuntes aegre in subspecies ac varietates distribuendam. Sed 

 quoniam multas species ad unam redigendas esse demonstravimus, 

 formas cunctas quas ab Aquilegia vulgari non seiungendas esse puta- 

 mus enumerare oportet. Sunt autem baec — 



A. alpina Lin. A. kunaorensis Camb. 



A. Amaliae Heldr. A. lactiflora Kar. et Kir. 



A. atrata Koch. A. leptoceras Fisch. et Mey. 



* Flora Indica, p. 44, 45, (1855). 



