316 P. Briihl — Be Banunculaceis Indicts Bisputationes. [No. 3, 



fcfr. Flores solitarii v. raro 2. Sepala apice obtusa. Calcaria crassi- 

 uscule conoiclea v. subcylindrica v. saccata. Pet. lamina apice 

 truncata et sinuata, v. retusa, v. emarginata. 



A . nivalis' Falc. 

 bb. Latitudo folioli medii fol. bas. fere f longitudinis. Folia saepe 

 simpliciter ternata. (Sepala caerulea, pet. lamina ochroleuca.) 



A. leptoeeras' Fisch. et Mey. 



Aquilegia autem inter Ranunculacearum genera recentior videtur 

 esse. Quae sententia non solum insigni ilia mutabilitate forniarurn 

 atque summa omnium inconstautia nofcarum quibus rerum herbariarum 

 periti ad species discernendas uti cousuerunt, sed etiam subspecieram 

 per regiones boreales orbis terrarum distributione comprobatur. Nam 

 varietate varia Aquilegiae vulgaris typicae excepta, nulla subspecies 

 vel varietas montuosis Asiae communis est cum regionibus Europae 

 occidentalis, atque una tantum species, A, glandulosa, non solum in 

 iugis Sibiriae sed etiam in montibus transsilvanicis nascitur. Aquilegia 

 quidem atrata in saltibus thiansbanicis gigni dicitur, sed veri simile 

 est stirpem illam in varietate Karelini Aquilegiae vulgaris adnume- 

 randam esse. Neque dubitandum est quin stirpes illae himalaicae, 

 quae morpliologice ab A. pyrenaica' et A. alpina' nullo modo diffe- 

 runfc, varietates existimandae sint Aquilegiae nivalis' et Moorcroftianae', 

 nee proxime connexae cum formis illis in Alpibus et monte pyrenaeo 

 natis. 



Atque propter artissimam omnium Aquilegiarum cognationem vix 

 difficile esse dixeris historiam generis vestigare. Et certum quidem 

 est nectaria formae illius priscae, ex qua omnes species Aquilegiae 

 ortae sunt, ecalcarata fuisse, cum non solum flores monstrosas A. 

 vulgaris ecalcaratas in hortis nasci videamus, sed etiam, quod maximi 

 argumenti est, species una rite ecalcarata a Potauino ex Kansu allata sit. 

 Sed inter stirpes generi Aquilegiae propinquas vix ullae sunt quae tarn 

 insignem Aquilegiae ecalcaratae vel Aquilegiae brevistylae similitudi- 

 nem prae se f ei'ant quam Isopyri species nonnullae asiaticae et americanae. 

 Et petala gibba Aquilegiae ecalcaratae petalis quarundam formarum 

 Isopyri microphylli et grandiflori simillima, sed duplo vel triplo 

 maioi'a ; haec interdum a vera basi aperta minimeque bilabiata, obova- 

 to-oblonga, dorso vix minus gibba quam petala A. ecalcaratae, apice 

 retusa v. emarginata, nervis interdum ramosis. Et quamquam necta- 

 ria Aquilegiae brevistylae, quae statura foliorumque figura Isopyro 

 biteruato quam proxime accedit, calcarata sunt, eorum laminae haud 

 raro more Isopyri grandiflori v. anemonoidis apice sunt emarginatae. 

 Carpella autem A. brevistylae interdum glabra sunt et nucleus ovulorum 

 binis iutegumentis vestitus, uti sunt in grege Isopyrorum. 





