1892. J P. Briihl — Be Ranwnculaceis Indicia Disputationes: 317 



Quaruru rerum considerationern sequentibus nobis licitura con- 

 cessunique sit speciem illam antiquam, cui Aquilegiam cascara nomen 

 dicere liceat, quasi construere atque aedificare. Stirps erat altitudiue 

 niediocri, foliis biternatis, floribus parvulis, sepalis quiuque, nectariis 

 subconcavis gibberis apice emargiuatis, filamentis staniinum intirnorum 

 lanceolatis antberis parvis termiuatis, carpellis quinque glabris, semi- 

 nibus laevibus. Hanc speciem terra genuit ilia, qua Asia et America 

 olini iuncta erant. Ex ea natae sunt species illae priscae asiaticae 

 atque americanae : primum Aquilegia ecalcarata, turn, gibbere in calcar 

 producto, Aquilegia parviflora et Aquilegia brevistjla. Cum autem 

 initio huius aevi planities Sibiriae et Euroj>ae septentrionalis e mari 

 glaciali emersissent et caelum mitius fieret, species illae priscae primum 

 varietates tres ediderunt : unam carpellis glabris (A sibiricam), alteram 

 (A. viridiflorum), Aquilegiae parviflorae proximam, sepalis vix praeter 

 nectaria eminentibus sed carpellis hirtis, tertiam sepalis petalisque 

 yalde variabilibus, carpellis autem semper hirtis. Tertia haec species 

 parens fuit duaruni gregum, quarum una, sepalis lanceolatis erecto- 

 patulis alabastris subcylindricis, regionum illarum incola fiebat quae a 

 mari gobieusi ad orientem solem spectabant ; altera autem non solum 

 per regiones Asiae borealis ac centralis, sed etiam per Europam totam 

 usque ad montem Atlantem late diffundebatur. Mirifica vero eius 

 facultas ad varias conditiones caeli loci insectorumque se accommodandi. 

 Nam Mores mediocres stirpium in locis silvaticis demissioribus ortarum 

 in montibus altioribus saepe maximi atque speciosissimi evaduiit, ut 

 facilius apes papilionesve procul ad se alliciant. In locis bumidioribus 

 autem caules petioli foliolaque saepe magis villosa vel birta, atque in 

 stillicidiis rupestribus conspicue glanduloso-pilosa. 



Ab Aquilegia autem vulgari mutabilitate nequaquam superata est 

 grex ilia quae, orta, ut videtur, in Asia orientali, per Alashkam et 

 Montes saxosos diffusa usque ad mare atlanticum et in Americam cen- 

 tralem pervenit. 



Vix dubitaudum esse opinamur quin Aquilegia canadensis originem 

 trabat a parente varietatis illae Aquilegiae formosae cuius iniagmeni 

 Plancbon*) iu tabula nomine Aquilegiae arcticae dej^inxit ; verisimile 

 autem est Aquilegiam arcticam, quae vix a varietate kamtshatica a 

 Fiscbero descripta calcaribus brevioribus videtur differe, profectam esse 

 a forma ilia prisca Asiae orientalis, quae, immigrans in regiones maud- 

 sburicas et sinenses in Aquilegiam oxjsepalam commutata est. Nam 

 utrum stirps ilia, cui Aquilegiam bybridani Sims dixit nomen, bibrida 

 fuerit an species vera nescio ; stirpes vero, quas Ledebour scribit e semi- 



* Flore des Serres fig. 795. 



41 



