165 
stammen, de meeste reeds ontdaan van de schors, andere, 
vooral de stammen der boomvarens, geheel verbrand en van 
eene zwarte kleur. De helling van den uitlooper werd 
thans merkbaar steiler en daar ook de zonnehitte lang- 
zamerhand was toegenomen, konden wij slechts langzaam voort- 
marcheeren. 
De bovengenoemde en die naar de kust toe hoe 
langer zoo meer zich van elkander verwijderden, waren thans 
nog maar gescheiden door een tweetal bergruggen, op een 
waarvan wij ons bevonden. De westelijke kloof, die wij op 
zeker punt tot vlak bij den rand konden naderen, vertoonde 
eene ontzagwekkende diepte; de bodem van dit ravijn was, 
voor zoover zulks waargenomen kon worden, rotsachtig en 
oneffen, met diepe kuilen en groote rotsblokken. Van den 
vulkaan zelf was door de talrijke voor ons oprijzende heuvel- 
ruggen hier nog weinig te bespeuren. De tocht over dezen 
kalen en geheel schoongeveegden bergrug had ongeveer een uur 
geduurd, toen wij plotseling aan den voet van een tweeden 
zeer sterk hellenden bergkam kwamen, die volgens de gidsen 
moest overgeklommen worden. Daar paar het uiterlijk voor 
het beklimmen van dezen ‘heuvel veel van onze krachten zou 
gevorderd moeten worden, werd besloten hier eerst een oogen- 
blikje rust te nemen en den dorst, die zich allengs begon te 
doen gevoelen, aan een fleschje Apolinaris-water te stillen. 
Na een half uur gerust en ons vermeid te hebben in het 
prachtige vergezicht, dat beneden ons de zee met de kust 
van Grool-Sangi en andere eilanden aanbood, werd de tocht 
mel nieuwen moed hervat. Het beklimmen van dezen tweeden, 
onder eene helling van plm. 60° staanden bergrug, ging met 
veel moeilijkheden gepaard. Op handen en voeten moesten 
wij ons langzaam naar boven werken, telkens aan het in groote 
massa hier opgestapeld liggend doodhout een steunpunt zoe- 
kende, daar de mulle aarde geen voldoenden steun aanbood, 
_ Maar gedurig, onder de voeten door, chang de helling naar 
den stortte. 
