166 
Eindelijk echter was ook deze heuvel overgeklommen, en 
bevonden wij ons op den top. Langzaam stijgende, werd 
thans weder eene voortzetting van den reeds genoemden uit- 
looper gevolgd; ook hier vertoonde de bodem een bruingrauwe 
kleur en was slechts weinig plantengroei te bespeuren. 
Ofschoon de helling hier niet zeer sterk was, zoo konden 
wij toch door tallooze breede, doch gelukkig niet al te diepe 
scheuren in den bodem, klaarblijkelijk door de regens veroor- 
zaakt, slechts langzaam vorderen. Links en rechts van den 
uitlooper waren nog steeds de beide ravijnen of lavageulen, 
beneden reeds door ons ontwaard, thans echter op geringeren 
afstand van elkander. Langzaam voortloopende, bemerkten 
wij dat de bodem hoe langer zoo meer van gesteldheid begon 
te veranderen; de bruine dikke harde aschlaag, waarover wij 
tot nog toe geloopen hadden, verdween meer en meer, in 
tegenstelling waarmede de steenen en rotsblokken menigvul- 
diger werden, totdat eindelijk de voet van een vrij steilen en 
zeer steenachtigen bergrug was bereikt. De plantengroei had 
hier geheel opgehouden te bestaan; op den uitsluitend uit 
steen en rots bestaanden bergwand was nergens eenig groen 
meer te bespeuren, en zelfs werd de magere grassoort, die wij 
een half uur geleden nog hier en daar in kleine bosjes groeiend 
hadden ontwaard, thans tevergeefs gezocht. Hoewel de steen- 
achtige bodem een zeer vasten steun aan de voeten bood, zoo 
ging het bestijgen van dezen top toch met allerlei moeielijk- 
heden gepaard, deels tengevolge der vrij steile helling, deels 
door de opeengestapelde steen- en rotsblokken, wier scherpe 
randen en punten de grootste voorzichtigheid vorderden. Op 
enkele punten was de rotsachtige bergwand zoo steil, dat ik 
slechts op handen en voeten kruipend, en gesteund door de 
gidsen, langzaam voorwaarts kon. Het klimmen vorderde thans 
niet meer zoo goed als een uurtje geleden; steeds menigvuldiger , 
steeds langer werden de pauzen, steeds grooter ook onze dorst, 
die, met het oog op den nog maar kleinen voorraad A polinaris- 
water, slechts spaarzaam gelescht kon worden. Tot nog toe 
