167 
was het weder ons zeer gunstig geweest; d. w. z. wij hadden 
weinig last van zonnehitte gehad, en de lucht was steeds zeer 
helder gebleven; op dezen rotsachtigen bergrug echter ver- 
anderde zulks spoedig en begonnen de om ons zwevende nevels 
zich samen te trekken, zoodat wij weldra in een dichte en 
vochtige wolk gehuld waren, die het onmogelijk maakte, 
verder dan 10 passen voor zich uit te zien en een kil gevoel 
op het lijf veroorzaakte. Wij waren zoo vermoeid en afgemat, 
dat geen onzer nog lust had tot spreken; ook de gidsen 
bewaarden niet zoo zeer uit vermoeidheid als wel uit zeker 
bijgeloof een diep zwijgen. 
Toen de heer Braam, die op eenigen afstand achter mij liep, 
op zeker oogenblik door den ons dicht omringenden nevel het 
spoor bijster geworden, mij luide toeriep hem te hulp te 
komen, verzocht de oudste gids mij met een angstig handge- 
baar om toch vooral geen rumoer te willen maken, daar dat 
op dit gedeelte van den »vuurberg” »posso” was. 
Op mijne vraag wat dan wel de gevolgen van ’s heeren 
Braam’s luidruchtigheid konden zijn, deelde de man mij 
fluisterend mede, dat de vulkaan van oudsher bij de Sangireezen 
bekend gestaan heeft als de verblijfplaats van booze geesten, 
die, in hunne rust gestoord, de om de toppen zwevende nevel- 
wolken zoodanig verdichten konden dat eene terugtocht niet 
meer mogelijk was. 
Eindelijk na tal van pauzen hadden wij ook den top van 
dezen heuvel bereikt, doch vernamen hier zuchtend van de 
Sidsen, dat nog twee zulke steenachtige bergruggen moesten 
overgeklommen worden, alvorens de krater was bereikt. 
a eenige minuten rust (eene langere rust zoude de bestijging 
der beide andere heuvels wellicht nog vermoeiender gemaakt 
hebben) en het gebruik van een enkel teugje ajer blanda werd 
mel nieuwen moed voortgeklommen. Iet beklimmen dezer 
twee laatste heuvelruggen was zoo mogelijk nog vermoeiender 
lastiger dan van den eersten; ook hier bestond de bergwand uit 
