169 
van sulfatara’s of slijkvulkaantjes te zien, die onder hevig 
gesis en geborrel gestadig een naar zwaveldamp riekenden rook 
bleven uitstorten. Van tijd tot tijd ontploften enkele dier 
vulkaantjes onder zacht, doch duidelijk hoorbaar geknal, en 
wierpen dan een weinig kokende modder en geelachtig water 
omhoog, om echter dadelijk daarop weder onder sissen en 
borrelen met rooken voor te gaan. Ik telde een zevental van 
die slijkvulkaantjes op den plm. 2006 M? grooten kraterbodem. 
De oppervlakte van het naar gissing plm. 10 M? groote blauwe 
meer was spiegelglad en vertoonde geen rimpel; volgens de 
gidsen is dit meertje vroeger altijd op den kraterbodem gezien 
geweest en dus geen onmiddellijk gevolg van de eruptie van 
den 7e Juni 1892. 
Van een verder afdalen tot bij den kraterbodem was geen 
sprake, daar de dien bodem omsluitende kraterwanden overal 
loodrecht omhoog rezen. Aan de westzijde evenwel was de 
kraterwand doorgebroken en vertoonde hij een plm. 5 meter 
breede scheur, deze was het begin van een aanvankelijk smalle, 
doch langzaam breeder en dieper wordende kloof, die in tal 
van bochten voortloopend zich eindelijk in de blauwe zee op 
den achtergrond verloor. Volgens verklaring der gidsen bestond 
deze kloof nog niet voor de uitbarsting van den 7e" Juni 1892, 
doch is zij eene van de vijf, eerst bij de laatste eruptie nieuw 
ontstane, lavageulen; de blauwe zee die wij, bij de uitmonding 
van: dezen lavaweg zagen, bespoelde de kusten van Kandhar, 
De oorsprong der beide reeds bij het klimmen ontwaarde 
lavaravijnen, zoomede van die, welke zich langs de oostkust 
van het eiland bevonden, kon ik van de plaats waar ik mij 
bevond niet ontdekken, waaruit ik besluit, dat bij de jongste 
uitbarsting de kokende modder en lava na met onbeschrijfelijke 
kracht te zijn omhoog geworpen op vrij grooten afstand van 
den krater op de omliggende berghellingen is nedergevallen, 
Vanwaar uit zij langs verschillende wegen verder naar zee is 
gevloeid. 
Wat de kraterwanden zelve betreffen, deze bestaan uit een 
