40 



voeten naar het middelpunt af te kunnen duwen ?" enz. - is het 

 gewone antwoord: »van wegen de middelpunt vliedende kracht". 

 En dit antwoord moest toch eigenlijk niet mogelijk zijn; want 

 het verraadt de opvatting, dat op het bewegende lichaam eene 

 kracht werkt, die het van het middelpunt wegvoert, zoodra 

 de centripelale kracht ophoudt te werken. En deze opvatting 

 staat het juiste inzicht in de zaak in den weg. Zij is even 

 onjuist — of althans evenmin passend in liet kader der thans 

 heerschende grondbegrippen der mechanica — als het denkbeeld, 

 dat er op of in de lichamen eene traogheidskracht werkt, die 

 zich tegen elke verandering van den bewegingstoesland verzet 

 en die overwonnen moet worden, als men een lichaam in 

 beweging of een bewegend lichaam tot rust wil brengen. 



Inderdaad is de middelpunt vliedende kracht nog een over- 

 blijfsel uil den tijd, toen de inertie eene kracht heette. En 

 het zou logisch geweest zijn, als men tegelijk met deze 

 traagheidskracht ook de middelpunlvliedende kracht uit de 

 wetenschap verbannen had. 



De eenige manier, om de middelpuntvliedende kracht te 

 redden is, dat men haar beschouwt als de reactie van de 

 middelpunllrekkende kracht; — dan werkt zij evenwel niet 

 op het bewegende lichaam maar op de massa, waar de centri- 

 pelale kracht van uilgaat, want iedere kracht werkt tusschen 

 twee massa's; en er is niets tegen, om aan eene kracht twee 

 namen te geven, naar gelang men hare uitwerking op de 

 eene of op de andere massa beschouwt. In dien zin wordt ook 

 in het algemeen van traagheid 'awcnsi 7/ ml gesproken, als de reactie 

 van de kracht, die den bewcgingstoestand van een lichaam 



