EET „SïïEEUWGEBERGTr OP NIEUW-GROTE A. 



A J TEN ItltlMt 



Het zal wel geen betoog behoeven, dat de aardrijkskunde, 

 die eene halve eeuw geleden niet veel meer dan eene kennis 

 van plaatsnamen was en op zijn hoogst als hulpwetenschap 

 van de geschiedenis eenig aanzien genoot, in den laalsten tijd 

 door breederc opvatting een onderdeel der natuurkundige we- 

 tenschap geworden is. Om deze reden is het ook, dal ik 

 thans voor een oogenblik uwe aandacht vraag voor een zuiver 

 aardrijkskundig onderwerp. Daar het evenwel een land betreft , 

 dat zich voor het grootste gedeelte nog in den natuurstaat 

 bevindt en waarbij voorloopig de natuur-onderzoeker nog het 

 meeste belang heeft, vlei ik mij, dal de te behandelen slof 

 in deze vergadering niet onwelkom zal zijn. 



Het eiland JSïemv-Guinea mag voor het grootste eiland der 

 aarde gehouden worden, daar het waarschijnlijk FJorneo een 

 weinig in grootte overtreft, terwijl het nog grootendeels onbe- 

 kende Groenland liever tot de vaste landen gerekend moet worden. 

 Reeds gedurende meer dan twee eeuwen eijn de kusten van dit 

 uitgestrekte eiland nm verschillende redenen door Nederlandsche 

 schepen bezocht en nog altijd kennen wij niet veel meer dan die 

 kust zelve. En ook deze kennis is hoogst onvoldoende, daar er 

 °P dit gebied nog zeer veel te onderzoeken valt. Gebrek aan 

 belangstelling mag niet als de reden daarvan worden opgegeven , 

 zoodat het van zeken in het oog valt , dat er zeer groote 

 bezwaren moeten beslaan , die ons verhinderden tot eene 

 «enigszins volledige kennis van dit land te geraken. 



