daalden” zij in de vlakte van het Meer van Possoaf. Uit hunne 
onderzoekingen bleek, dat dit geen kratermeer is en dat op 
ruim 300 M geen grond gevonden werd. 
Hoogst belangrijk waren aan de Zuidkust van dit meer de 
versterkte dorpen, de door snijwerk grillig versierde Lobo’s 
(Raadhuizen) en de phantastische werktuigen, dienende om 
welgeslaagde sneltochten te vieren; zooals de Heeren S. aan 
r. A. B. Meier te Dresden schreven „für den Ethnographen 
höchst anziehende Schaustücke, aber für den Sammler gefähr- 
liche noli me tangere.” 
In Augustus jl. leden de reizigers voor de eerste maal 
een échec toen zij van uit de Golf van Mandar in Oostelijke 
richting naar Paloppo trachtten door te trekken; de RaApJa 
van Enrekang nam hen gevangen en dwong hen tot terug- 
keer, toen zij ongeveer halverwege hun doel gekomen waren. 
Deze teleurstelling heeft de beide neven echter blijkbaar 
niet afgeschrikt, want volgens een bericht der Makasser-Courant 
zijn de reizigers op 5 Februari van de hoofdplaats vertrokken, 
met het doel, om ditmaal het Zuid-Oostelijk schiereiland, dat 
nog minder bekend is dan het Zuid- Westelijk, van uit Paloppo 
in oostelijke richting te doorkruisen. 
Hiermede M.M. H. H‚ meen ik mijne taak van verslaggever te 
hebben volbracht. U en anderen, die dit Verslag zullen lezen, 
moge het de overtuiging schenken, dat er veel wordt gearbeid 
op het terrein van het natuurkundig onderzoek dezer gewesten, 
maar ook dat er nog veel is te vinden en te doen, zoowel 
voor ons Nederlanders, die het voorrecht hebben, deze landen 
tot hunne bezittingen te rekenen, als voor vreemdelingen, die _ 
willens zijn noch tijd, noch geld, noch vooral zich zelven, daarbij 
te sparen, 
VAN DER STOK. 
