Aan ‘iedere zijde van den kop heeft het een uitsteeksel in 
de gedaante van een oor, dat vóór het tamelijk groote 00g 
ontspringt en naar voren uitsteekt. 
De groote mond ligt dwars vooraan aan de onderzijde nabij 
den rand van den kop; de kieuwopeningen zijn 5 paar in 
aantal en bevinden zich aan den ondervlakte van den romp. 
Op den rug, dicht bij de staart, is een kleine vin; en de 
zeer dunne en ronde staart is van boven voorzien van een 
kleinen stekel. 
De kleur is van boven vuil paarsachtig en van onderen wit. 
Het dier bewoont alle zeeën van den Indischen Archipel 
en voedt zich vermoedelijk met visschen, krabben en andere 
zeedieren (zie H. Scrureer). 
Het was op den 6de Juli 1895, den laatsten dag, dien wij te 
Pelaboean zouden doorbrengen, dat wij in den namiddag tegen 
4 uur naar het strand gingen, om met een groot sleepnet te 
visschen. 
Wij waren daar nog niet lang, toen wij in zee, niet ver 
van het strand, iets witachtigs zagen drijven of zwemmen; wij 
konden echter volstrekt niet uitmaken, wat het eigenlijk was. 
Toen wij de aandacht van eenige Inlanders op het verschijnsel 
vestigden, was er op eens eene groote beweging en drukte 
onder het volk dat voortdurend „Tjawang” „Tjawang” riep, 
terwijl velen onder het geschreeuw en lawaai maken door, 
zoo spoedig mogelijk trachtten, eenige van uitgeholde boomstam- 
men gemaakte kleine bootjes, in zee te brengen. 
Nog was ons onduidelijk, waarom er zooveel drukte en lawaai 
gemaakt werd. 
Een oude Inlander evenwel, die vlak bij ons stond en alles 
bedaard gade sloeg, vertelde ons, dat het eene groote soort 
visch was, die van tijd tot tijd daar wel werd gevangen en 
dat men nu zou trachten ook dezen machtig te worden. 
Intusschen was een bootje uitgerust en nam de heer Jar. 
Borre, die in ons gezelschap was, de gelegenheid waar, er 
in stappen. 
Behalve de heer BoreeL waren er nog 2 Inlanders in, van 
